Journey To Blue

Hafta Sonundan Özet

Tuba ve Cem evlendiler Cumartesi akşamı:)

Sevgilim, uzun zamandır göremediği paraşütten dostlarıyla hasret giderdi. Erkek tarafı, kız tarafı, dostlar, eğlence, dans derken geceyi tamamladık. Bu arada "Hayatta Yapmam" dediğim bir şeyi daha yaptım: Üzerimde upuzun gece elbisesi ile Manhattan'a gidip elimde bira dans ettim. Evet, yaptım!

Şu sıralarda Antalya'da yerleşecekleri evlerini dekore etmekle meşguller. Sanırım:) Kocaman mutlu, huzurlu ve elele bir hayat diliyorum arkadaşlarıma.

Cumartesi sabahı antioksidan almaya başladım.

En sonunda Tolunay "Yeter" dedi ve olaya el attı. Beni zorla GNC'ye yolladı ve görevli ile konuştuktan sonra elimde bir kutu antioksidanla dışarı çıkarken buldum kendimi Karum'dan. Uzun süreli ilaç kullanmakta pek de başarılı sayılmam doğrusu. Durumum da bence gayet iyi. Yani halsizliğim ortadan kalktı gibi ve 1,5 kg. bile aldım. Ama nedense çevrmdeki herkes bu durumun bana pek yakışmadığı görüşündeler! Üniversitede son yılımdı, o zamanki sevgilim acemi birliğinden Ankara'ya dönmüştü. Bense 58 kg.ya düşmüş halimden memnundum. Beni görünce mutlu olur, beğenir diye düşünürken ben adamın ilk lafı "Ne oldu sana böyle?" olmuştu! "Bir deri bir kemik kalmışsın.." Hiç beğenmemişti anlayacağınız. Şimdi o halimden de zayıfım, ama ben memnunum. Yinede dostlarımı kırmamak ve biraz daha güçlenebilmek için vitamin almaya başladım bakalım..

Dersler başlayalı nerdeyse 1 ayı geçti, ama ben henüz konstanre olmayı başaramadım! (Neden şaşırmadınız acaba? Aynı nakarat diyorsunuz değil mi:) Bu defa haftanın 3 günü dersim var. En sevdiğim ders İnsan Kaynakları. Müthiş şeyler öğreniyoruz. Ayrıca dersi inanılmaz bir adam veriyor. Kendisi bir nevi performans sanatçısı gibi. Derse ve konuya dikkatinizi vermekten başka şansınız yok yani:) Pazarlama idare ediyor. Gelgelelim Finansal Yönetim dersinde adamın karşısında -diğerleri gibi- bakakalıyorum! Finans terimlerini de, işlerini de, matematiği de, hesabı da sevmiyorum. Yakında Finansal Tablolar ve Mali Analiz konusuna geldiğimde hissiyatımı daha derin ifade edeceğim sizlere!

Tolu'cum da artık fotoğrafla yakından ilgilenme kararı aldı. İspanya'da kendisini gaza getirdik ve dönüşünde hemen AFSAD'a üye yaptık. Şimdi hepimizin geçtiği yoldan geçmek için hazır ve nazır:) Sevgili eşi de kendisine çok hoş bir süpriz yaparak, doğum gününde CANON EOS 450 D hediye etmiş. Sabırsızlıkla bana eşlik edeceği, hatta beni kolumdan sürükleyerek fotoğraf çekmeye götüreceği günlerin gelmesini bekliyorum:)

Tüm bunlar olup biterken, Ankara'nın havası şaştı dostlar! 26 Ekim itibariyle dışarıda günlük, güneşlik bir hava vardı. Kışlıkları çıkarıp yazlıkları kaldırdığımızdan sebep bir türlü dışarıdaki havaya uygun giyinebilmeyi beceremiyoruz. Allah sonumuzu hayır etsin. Bu sene de kar-kış-soğuk çok fazla göremeyeceğiz gibi.

Biraz daha İspanya fotoğrafları eşlik ediyor size. Gözlerimin görebildiği güzellikleri paylaşmaya bayılıyorum:)

 
 

Tuba Bekarlığa Veda Ediyor:)

Tuba, güzel ve akıllı arkadaşımdı benim:)

Cem, yakışıklı ve esprili arkadaşıydı Sevgilimin:)

Biz tanıştık, sanırım 1,5-2 ay sonra bir akşam da ikisini tanıştırdık. O günden beri beraberler işte ve 24 Ekim'de evleniyorlar:) Düğünden 1 hafta önce Tuba için bir "Bekarlığa Veda Partisi" düzenlemek istedim. Beni Tuba'nın arkadaşı yapan Natali ile birlikte elimizden geldiğince keyifli bir organizasyona imza atabilmek için uğraştık. Başta bayağı bir araştırdım ve elimdekileri paylaşayım da dedim, benim gibi ne yapılır nasıl yapılır diye insanlar stres olmasın:)

Buyrun yaptıklarımız:

1- Geline ve partiye katılan herkese t-shirtler yaptırdık:) Gelininki beyaz oldu ve üzerinde BRIDE yazdı. Bizimkilerde de TEAM BRIDE yazıyordu:) Gelinin yeni soyadını da çağrıştırdığı için herkesin sırtına birer melek kanadı kondurttuk. GJK

2- Adettenmiş, gelin kızımız için bir kısa duvak yaptırttık partide takması için. Amma velakin renkli olsun duvağı şenlenelim diye "mor duvak" taktık kendisine:) GJK

3- Hepimiz kendisi için esprili hediyeler aldık ve bunları önce bir sepette süsleyip kendisine veririz demiştik, ama sonradan sepeti bıraktık ve made in GOJEKO çantası yaptırttık. Harika da oldu. Zaten yanında GJK işareti gördüğünüz tüm ayrıntılarla bizzat GOJEKO'dan Gökçe Hanım ilgilendi. Çantanın üzerine hepimizin isimlerini de eklettik, hatırası olsun kullandıkça bizi ansın diye. GJK

4- Hediyelerin ayrıntılarına girmek ne kadar doğru olacak bilemiyorum. Hani sonradan sansür yemeyelim diye:) Romantik bir akşam için jartiyerli siyah çorap, dantelli zarif iç çamaşırı, tasma-kırbaç gibi gayet masum ve eğlencelikli aletler, eğitici-öğretici bir kitap:) vs.. Bir cift de kanat kondurduk soyadina ithaf olsun diye:)

5- Yaka etiketleri yaptırttık hepimiz ve üzerine son dakika yazıları yazdık. Bu fikri Defneyle Yaşamak'ın şu postundan aldım:) Gelin ne zaman birimize baksa bu son dakika uyarıları ile göz göze geldi:) Gerçi işe yaramadılar, ama eğlenceli oldu:)

6- Güzel bir anı defteri yaptırttık gelin için. İçine partisine katılan herkes onunla ilgili duygularını yazdı. Defterin üzerine "Tuba Bekarlığa Veda Ediyor" yazdırdık. GJK

7- Partiye katılan herkese birer davetiye hazırladık. Fazladan bir tane de gelinin hediyelerini koyduğumuz çantaya bıraktık. Davetiyemiz çok güzel oldu:) GJK

8- Gelinimize taki toreni yaptik, kollarini altin bileziklerle donattik:)

9- Gelinin müstakbel damadına 12 soru sorduk. Sonra gelinden bu soruları cevaplamasını istedik. Amaç, gelinin müstakbel kocasını ne kadar iyi tanıdığını öğrenmekti. Verdiği her yanlış cevap için bir shut içmek zorunda kalacaktı gelin. Yanlızca 2 soruya cevap veremedi:) Verdiği her doğru cevap için bizler birer shut içecektik. Baktık hatun gayet iyi belli sayıda shutlarla terkettik masayı:)

10- Bekarlığa veda pastası için canım arkadaşım, yetenekli, maharetli Tarçınım'dan yardım aldık. Harika bir pasta hazırladı bizim için Aslı'cım. Herkes, gelin başta olmak üzere bayıldı, bayıldı pastaya. Pastamızın konseptini Natali'nin yardımıyla hazırlattım. Zira gelinimizin lakabının "inek" olduğunu kendisinden öğrendim:) Jartiyerli, duvaklı, koca memeli, şaşkın bir inek vardı pastamızın orta yerinde bekarlığa veda eden:)  Tarçının Mutfağı

11- Parti mekanımız Minna's Cafe&Bistro oldu. Önceden gidip balonlarla süsledik bize ayrılan mekanı.

Veeee..... Tüm gece çılgınlar gibi karaöke yaptık:)

Çok mutlu ol arkadaşım..

Hep böyle gül yüzünde güller açmış misali..

Seni seviyorum..

Yorgun. Ve Hasta. Ve Halsiz. Ve 54 Kg.

Benim işte o:(

Antibiyotiklerde artık işe yaramıyor. Üzerimden kamyon geçmiş gibi. Canım hiçbir şey yapmak istemiyor. Hiçbir şey çekmiyor içim yemek için.

~

Havalar iyice soğuyor Ankara'da. Bir yağmur yağıyor, şakır şakır değil ama. Sanırsınız tufan çıkmış, biraz sonra pencereden Nuh'u ahalisi ile birlikte geçerken göreceksiniz! Sabahları buzz. Akşamları buzz. Öğlen vakti garip bir sıcak?

~

İspanya'dan kadrajımıza giren fotoğraflarla başbaşa bırakıyorum sizi. Biraz dolaşalım mı benim gözümden oralarda? Madrid'deki sokak ve cadde isimlerinin yer aldigi tabelalara ozellikle dikkat:)

 

  
 

İspanya Seyahatimizden: Volume(III) BARSELONA

İspanya'nın en güzel, en turistlik şehri Barselona. Ünlü mimar Antoni Gaudi'nin şehri. Şehrin her tarafında izleri var ve eserlerine baktığınızda bir insan bunları nasıl düşünmüş de yapmış 100 yıl önce dedirtiyor insana. Doğaya ve hayvanlara aşık Gaudi ve eserlerinde onlardan esinlendiği formlara ve şekillere çokca yer vermiş. Rehberimizin anlattığına göre de oldukça trajik bir biçimde hayatını kaybetmiş: Şöyle ki, 16 yılını en büyük eseri olan La Sagrada Famillia'nın inşaatında yatıp kalkarak ve bir işci gibi orada tozun toprağın içinde çalışarak geçirmiş. Bir gece şarabı bittiği için şarap almak için dışarıya çıkmış ve sokaktan geçen bir at arabasının altında kalmış. Onu bulanlar berduş görüntüsü ile onu tanıyamamış ve yanındaki içki şişesi sebebiyle de bir ayyaş olduğuna karar verip yardım etmemişler. Ve Gaudi orada kıvranarak ölmüş! Rehberimizin söylediğine göre halen La Sagrada Famillia'nın bulunduğu bölgede yaşayanlar dedelerinin dedelerinden kendilerine anlatılan bu hikaye sebebiyle vicdan azabı duyarlarmış! 100 yıldır bitemeyen bir kilise Sagrada Famillia. Muazzam bir eser.

Casa Batlló aynı cadde üzerinde bulunan Gaudi'nin iki önemli eserinden bir tanesi. Esere dışarıdan baktığınızda balkonların kafatasına, destek blokların da kemiklere benzediğini görüyorsunuz. Burasını zengin bir aristokrat için inşa etmiş Gaudi. Bir diğer eseri ise Casa Mila (La Pedrera). 8 katlı bu binada hiç düz duvar formu kullanılmamış, dalgalı dış yüzeyi ve süslü bacalarıyla inanılmaz bir bina. Gauidi'ye ait bir de Park Güell var ki.. Burayı gezerken çok keyif aldım. Güelller oldukça aristokrat ve varlıklı bir aile imiş Barselona'da ve yaşadıkları süre boyunca da Gaudi'ye oldukça destek olmuşlar. Bir gün kendileri için stili olan bir büyük park inşa etmesini istediklerinde Gaudi onlara Park Güell'i yaratmış:) Parkı çevreleyen duvarlarda ve içeride girişte sizi havuzun üzerinde karşılayan o meşhur kertenkeleye kadar hemenm hemen her yerde süsleme için kırık mozaik ve seramikler var. Rengarenk. Çok güzel ve iştah açıcı:) Bu park UNESCO tarafından Dünya Kültür Mirası listesine eklenerek koruma altına alınmış.

Meşhur caddesi La Ramblas ise bizim en çok zaman geçirdiğimiz yerlerden biri oldu Barselona'da. Tüm restoranlar, tapas (meze) barlar, barlar, alış-veriş için dükkanlar falan hep bu yaklaşık 1,5 km.lik cadde üzerinde. Caddenin sonunda sizi 2. fotoğraftaki Colombus Heykeli karşılıyor. Ve hemen 20 m. ilerisinde ise deniz ve liman:) Christopher Colombus eliyle batıyı işaret ediyor heykelde, yani Yeni Dünya'yı. Yeni Dünya'ya yaptığı seyahatten dönen Colomb İsabella ve Ferdinand tarafından bu heykelin bulunduğu yerde huzura kabul edilerek, karaya ayak basmış.

İspanyol Köyü'nü de görmeyi çok istiyordum ben. Bu sebeple akşam vakti de olsa gidelim dememe itiraz etmeyen yorgun bünyeler, beni kırmayarak bu meşhur köyü akşam karanlığında görmeye razı oldular! Aslında akşam bile güzeldi, ama alışveriş mekezleri ve restolar açık olmadığından aktivite ve hareketlilik yoktu göze çarpan. Biz de sükunet içerisinde gezdik sokaklarını bu köyün. "Pablo Espanyol", nam-ı diğer İspanyol Köyü 1929'da bir inşaat fuarı için yapılmış. Sonrasında yıkılmak üzere. İçerisinde birbirinden farklı mimariye sahip 116 ev var. Bu evler İspanya'nın değişik bölgelerine özel ve bu evlerin inşası için çalışan mimar ve mühendisler buraya kuracakları evleri belirlerken 1600 kasaba ve köyü gezmişler. Etkileyici bir yer. Sanki tüm İspanya'da dolaşmışsınız gibi hissediyorsunuz turunuz bittiğinde.

Yediğimiz içtiğimiz şeyleri Madrid yazısında anlatmaya çalışmıştım, burada da çok farklı bir şey olmadı. Yine ben TAPAS Barlardan vazgeçemedim. 2 tabak bana fazlasıyla yetti de arttı bile. İçilen içkiler hep şarap oldu. Birkaç öğlen vakti soluklanışlarımızda bira içtik diyebilirim. Oradan dönerken kendime aldığım bir kitap ve bir kolye, Sevgiliye bir t-shirt dışında şarap ve peynir getirdim:) Peynirler burada market fiyatlarının en az yarısı idiler. Şaraplarında henüz iki şişesini tattık pek beğendik:) İlk defa-hayatımda- bu tatile boş bir valiz ve sayılı malzeme ile gittim ve bir sürü şişe ve peynire rağmen hala boş bir valizle dönebildim! İnanılmazdı!

Fotoğrafları yayınlamaya devam edeceğim. Elimden geldiği kadar çekmeye çalıştım, ama bu konuda sanırım asla Zeynebim gibi olamayacağım:) O şahsına münasır bu konuda. Kulaklarını çınlattım Zeynebim. Nasıl çekiyorsun sen 1 haftada 7000 küsür fotoğraf yaw? Benim toplam 700 anca oldu:( Böhüüü:(

 
 

İspanya Seyahatimizden: Volume(II) ZARAGOZA

 

Zaragoza'ya yolumuzu düşürdük, yoksa listede değildi. Açıkçası çok fazla da anlatabileceğim birşey yok buraya ilişkin. Madrid'ten Barselona'ya yaptığımız 8 saatlik otobüs yolculuğumuzun tam ortasında bir yerlerde bulunmasından sebep "Hadi uğrayalım da bir yemek yiyelim" diyerekten kapısında kendimizi bulduğumuz minik bir şehir sadece.

Kuzey İspanya'daki özerk Aragon Bölgesinin başkenti Zaragoza. Kendisini unutulmaz yapan ise sahip olduğu Real Zaragoza Futbol Takımı:) Ebro nehri kıyısında yer almakta. Aynı zamanda da -rehberimizin anlattığına göre- Hristiyanlığın İspanya'da başlangıç efsanesine ev sahipliği yapmaktaymış. Şöyleki: Efsaneye göre Bakire Meryem, 1. yüz yılda mucizevi bir şekilde burada yer alan bir sütunun üzerinde İsa'nın havarilerinden biri olan Saint James The Great'e görünmüş. Sonradan bu olaya ithafen Nuestra Señora del Pilar "Our Lady of the Pillar" Basilikası -Barok Mimaride- inşa edilmiş burada. İspanya'nın hacılarının ziyaret ettiği bir yer dolayısıyla. Özellikle 12 Ekim tarihinde "Pilar Günü" olarak çok ziyaretçi alırmış.

Biz birkaç önemli merkezi eseri gezdik ve bir tapas barda oturup deliler gibi açık büfe deniz ürünü ve paella yedik. Benim Zaragoza'ya ilişkin aklımda kalan en önemli şey ise, annekuşumun şekerinin düşmesi ile panik halde onu toparlamaya çalışmak için koşuşturmamızdı! Ben hiç metanetli ve kontrollü değilim ne yazık ki, özellikle konu sağlık olunca:( Tolu'cuğumun süküneti ve sakinliği sayesinde bir kutu kola içirip annemi biraz toparlamayı başardık!

Toplamda 2 saat kaldık Zaragoza'da. En sevdigim seyse heryerde bir suru genel kullanima sunulmus bisikletler bulunmasiydi. Ispanyol hukumeti artan benzin fiyatlarindan sikilan halkini kurtarmak icin bulmus bu careyi. Bisikletleri bir yerden alip kullanip, dilediginiz yerde birakabiliyorsunuz. Barselona'da da vardi bu uygulama.

Şimdi son konaklama noktamız, güzeller güzeli Barselona'ya yola çıkıyoruz:) Ama oncesinde ufakligimin gozluk camindan annem ve ben:))

İspanya Seyahatimizden: Volume(I) MADRİD

 
Annekuşumla bir seyahatimiz daha memnuniyet verici bir şekilde sonuçlanmış bulunmakta:) Kendisi -söylediğine göre- şu aralar dünyanın en mutlu kadını. Çocukluğundan beridir en büyük hayali İspanya'yı görmekmiş annekuşumun. (Sonraki Paris mesela, onu biliyorum.) O'nun için yapamayacağım şey yok. Bu sebeple kendisinin hayal ettiği yerleri görebilmesinde bir rolüm oluyorsa ne mutlu bana diyorum.

25 Eylül sabah 05:35 sularında annekuşum ve -artık-delikanlı 2 numara ufaklığım Tunacan'ımla buluştuk Atatürk Havalimanında. Tolunay ve ben 1 saat öncesinde oradaydık zaten. 08:20'de rötarsız kalkan THY Madrid uçağına kendimizi attık ve annemin hayali gerçekleşmeye başladı.

Madrid, İspanya'nın en büyük şehri ve 655 m. rakımla Avrupa'nın en yüksek başkenti. Gitmeden önce bir sürü araştırma yapmış, bir sürü yer ismi not almıştım. Sadece "Görmeden Gelmeyin"leri tamamlayabildik. Yeme-içme konusunda aldığım notlardan sadece bir tek yere gidebildik. Bu seyahate bir tur ile birlikte katıldık ve şanslı kullar olarak oldukça bilgili-keyifli ve eğlenceli bir tur rehberinden de fazlasıyla faydalandık:) Dolayısıyla yeme-içme konusunda benim listedeki eksikleri, rehberimizin listesindekilerle kompanse etmeyi başardık. Kendisi aynı zamanda başarılı profesyonel bir fotoğrafçı olan İsmail Erbaş'a buradan tekrar teşekkür etmek istiyorum bize kattıkları, anlattığı o harika hikayeler, içirdiği mohito ve şaraplar için:)

 
Neler yapıldı Madrid'te derseniz?

~ Görülmesi gereken yerler listesinde başı çeken 136 binanın çevrelediği Plaza Mayor'da soluklanıldı, kalamar ve karidesten oluşan iki tabak tapas ve 4 bira için 38 € ödendi.

~ Olmazsa olmazlardan boğa güreşi arenası görüldü.

~ İspanya'nın resmi olarak merkezi kabul edilen noktanın bulunduğu Puerto Del Sol Meydanına gidildi, tam karşısında olması beklenen ve Madrid şehrinin amblemi olduğu söylenen ağaca dayanmış bir ayı heykeli arandı ama bulunamadı! Zira heryer toz toprak, kazı çalışmaları vardı. Zavallı ayıcık olması gerekenden biraz uzakta arz-ı endam etmekteydi:)

 
 ~ 12 hektarlık Retiro Park'ta bir yarım gün geçirildi, bir dükkandan alınarak sandwich haline gelen malzemelerle piknik yapıldı o yemyeşil çimenlerinde. İspanya İç Savaşında zarar görmüş olsa da parkın içindeki heykeller, çeşmeler, bahçe düzenlemeleri görülmeye değerdi.

~ Klasik mekanları Plaza de Espana, Plaza de Colon ve Royal Palace'dan geçildi, fotoğraflar çekildi:)

~ Mercado De San Miguel'e bayılındı tek kelimeyle! Şehrin eski meyve-sebze pazarıymış. İçeriye girdiğinizde birbirinden bağımsız yan yana reyonlar görüyorsunuz; şarküteri reyonu, peynir reyonu, zeytin ve turşu reyonu, tapas reyonu, balık ve deniz ürünleri reyonu vs.. İstediğiniz reyondan tadımlık tabaklarda istediğiniz malzemeyi alıyor ve marketin ortasında bulunan uzun masalardan birine oturarak, yine marketin içinde yer alan bira ve şarap barlarından aldığınız içecekler ile afiyetle yiyorsunuz. En hoşuma giden mekan burası oldu benim.

 
~ Parrilla El Gaucho Restorant'ta Houston Texas'ta yediğim etten sonraki en lezzetli eti yedim! Bu restoran rehberimizin tavsiyesiydi. Puerta Del Sol Meydanındaki III. Carlos'un heybetli atlı heykelinin arkasına bakan sokaktan yukarıya doğru yürürken ilk sağa dönerek yokuşu çıkıyorsunuz. Yokuşun başında sağ tarafta yer alan bu Arjantin Restoranı İspanya'daki ilk gecemizde tercih ettiğimiz bir mekan oldu. Kocaman bir ocakbaşının çevrelediği bir barı var. Şanslıysanız orada yer bulur, bir kadeh rose şarabınızı yudumlarken seçtiğiniz etin pişirilmesini izleyebilirsiniz. Biz içeride, masada oturduk ve 4 farklı çeşittten et söyledik. 1 şişe güzel bir kırmızı şarap aldık ve heyecanla etlerimizi beklemeye başladık. Hepimiz birbirimizden tadalım ve tad farkını görelim diye 4 farklı et istedik. Etler Arjantin'den geliyormuş ve odun ateşinde pişiriliyormuş. Ben "medium-orta" pişmiş yedim diğerlerinin aksine. Hepimizin eti oldukça yumuşak ve lezizdi. 4 farklı etin tadıda birbirinden farklıydı. Yani benim gibi çok etçil olmayan birinin bile bu farkı anlamasından sebep burasının harika bir yer olduğuna karar verdik! 4 parça et, ekmek ve soslar ve bir şişe şarap için ödediğimiz para 106 € idi.

~ Bir gece ardı ardına 3 bar ve bir latin klubü gördük. Akşam 22:30 civarlarında başladığımız "bar fly" aktivitesini 03:00 civarlarında sonlandırdık. Latin klüpte hiç bilmediğimiz halde saatlerce salsa yaptık. Bir gecede en çok mohito ve en hızlı alkol tüketme rekorunu kırdık. Annekuşum ve kardeşim de bizimle beraberdi ve onlar da çok eğlendiler:) İşin en ilginç yanı ise bundan tam 18 yıl önce annemin  "işte bu da son tekne kazıntımız" diyerek kucağıma verdiği minik suratlı, minik ayaklı-minik elli küçük kardeşimle 18 yıl sonra beraber salsa yapmamızdı sanıyorum ki! İtalyan tipi, ince bedeni ve 1.90'lık boyuyla karşımda beni kucaklayan bu adama ne diyeceğimi bilemedim. Ağladım sesizce mutluluktan sadece:)

~ Genelde 3 öğün yedik. Otelde verdikleri sabah kahvaltısı benim için tatmin ediciydi gayetten. Dolayısıyla öğlen 13:30-14:00 civarlarında bir tapas (meze) bar bularak, kişi başı 2 tabak tapas (meze) alarak ve yanında bir içki ile karnımızı doyurduk. Aslında tapaslar gece boyunca tercih edilen yiyeceklermiş İspanyollar tarafından. Çünkü onlar için aslolan öğlen yemeği. Bu sebeple öğlen saatleri ağır yemekleri tercih ederken akşam yemeklerini sadece geceye hazırlık olsun diye hafif tercih ediyorlarmış. Akşam yemeğine 22:00 - 23:00 civarı başlıyorlar. Tapaslar zeytinyağlı hazırlanan deniz ürünleri, patates, peynir ve jambonla hazırlanan tek parçalık dilimler ve salata ağırlıklı. Yani tam benlik.

 
Madrid'de biz bunları yaptık.

Bir sabah 09:30 civarında Barcelona'ya hareket ettik. Yolumuzun üzerinde ZARAGOZA vardı. Bir sonraki Volume burası üzerine:)

Alice İle Bir Harikalar Diyarını Daha Fethettik:)

İlkinde Prag'dı yolculuğumuzun hedef noktası. Annekuşumun ilk yurt dışı tecrübesi idi. Çok mutlu, fazlasıyla (maşallah) sağlıklı, keyifli idi kendisi.

Geçtiğimiz yıl hayatıma bir adam girmesinden sebep, itiraf ediyorum, annekuşum ile ikinci tatil planımızı gerçekleştirememiştik. Geçti gitti koca yıl bir şey yapamadan annişkomla.

Bu senenin de hareketsiz geçip gitmesine göz yumamazdım. Zamanı uydurduk, paraları toparladık, hazırlıkları yaptık ve İspanya'ya doğru yola çıktık. İlk hedef MADRİD, sonrası ise BARSELONA oldu. Arada birde ZARAGOZA'da bir mola verdik soluklanmak ve yemek yemek için.

Bu İspanya'ya benim de ilk gidişimdi. İzlenimlerim olumlu olmakla birlikte, İTALYA'yı burada da tek geçmek durumundayım açıkça söylüyorum.

...

Şu an çok yorgunum. Öyle yorgunum ki, gözlerimi açamıyorum, şişler.. Yüreğim pır pır durumda, taşikardim deli gibi beni esir almış, göğsümün ortasında kocaman bir taş oturuyor. Tatilden değil, öncesinden fiziksel ve ruhsal durumum pek iyi değil. Kalbim acıyor benim.

...

O'nu tekrar normal ritminde atmaya hazır hale getireyim.. Gözlerimin ferini tekrar yakabileyim.. Gülümsemeye başlayabileyim.. İspanya'da gördüğüm herşeye dair ne varsa hepsini anlatacağım merak etmeyin.

Faik Canselen

Bugün aldım haberi.

Annemin teyzesi, "teyzoşum" Şükran teyzemin eşi, yaşayan en eski Cumhuriyet bestecisi eniştem Faik Canselen 17/09/2009 tarihinde 98 yaşında İstanbul'da vefat etmiş:(

Teyzoşum ve Faik eniştem ile Ankara'da yaşadııkları yıllarda ayda birkaç defa görüşmeye özen gösterirdik. Teyzoşum, rahmetli tontonum, anneannemin de ufak kız kardeşi olması sebebiyle hayatımızın hep içindeydi. Rahmetli anneannemin yaşadığı dönem ayda bir defa biraraya gelirler ve mutlaka en sevdikleri şey olan "döner yemeye" giderlerdi:) Eskiyi yad eder, bir sürü anıyı tekrar tekrar anlatır, güler, bazen ağlar birbirlerine sarılır "canım kardeşim" derlerdi.

Sonra anneannem vefat etti ve ben teyzoşuma ziyarete gitmeye başladım. Faik eniştemi her zaman masasının başında elinde ucu incecik açılmış kurşun kalem ve bir sürü bembeyaz kağıt ve cetvelin arasında bulurdum. Hala notalarını cetvelle tek tek çizerek oluşturduğu bembeyaz kağıtların üzerine kurşun kalem kullanarak yazardı. Benide çok severdi. Herşeyden önce çok takdir ederdi. Annem ve babamdan ayrı, zor bir süreçten geçtiğimi bilir, kendi ayaklarım üzerinde durmaya çalışarak sahip olduğum herşeyi bu nedenle öve öve bitiremezdi. Bana hep güzel öğütler verirdi, ki hepsi aklımın bir köşesindedir hala. Bana Cumhuriyet dönemini, Atatürk'ü, Atatürkçü olmanın ne demek olduğunu, çalışmayı, üretmeyi, hiç boş durmamayı, dürüstlükten ödün vermemek gerektiğini anlatmıştır her gidişimde. Tekrar tekrar.

Bazen keyfi yerindeyse piyanosunun başına geçer bana hem kendi eserlerinden hem de hayranı olduğu bestecilerden eserler çalardı. Günde en az birkaç saat antreman yaptığını söylerdi paslanmamak için. Ki ben onu en son gördüğüm 3 yıl öncesine kadar bu ritüeli hiç bozmadı!

İyi ki onu tanımışım. 2 defa CSO'daki adına düzenlenen ve eserlerinin çalındığı konsere gitmiştim. Gürer Aykal'a merhaba diyebilmiştim kendisi eniştemin elini öperken. Bir önceki Cumhurbaşkanımız Sayın Ahmet Necdet Sezer'in elinden "Sevda Cenap And Vakfı Onur Ödülü Altın Madalyası"nı aldığında ben de oradaydım, MEB Şura Salonunda 8 Aralık 2003 günü. Çok gururlanmış, hiç teklemeden konuşmasını yapmıştı. Ardından O'nun için ODTÜ Mezunlar Derneği Bülteni için 2004 yılının Ocak sayısına bir yazı yazmıştım "Yaşayan Bir Cumhuriyet Bestecisi: Faik Canselen" diyerekten ve kendisine ithaf etmiştim o 2 sayfalık yazıyı.

Işıklar içerisinde olduğuna eminim. "İleri" Marşını O'nun yazdığını öğrendiğimde gururla söylemiştim televizyonda çalarken bir Cumhuriyet Bayramı'nda:)

"Yürü, bu yol şeref zafer yolu.
Karşında bekliyor seni tanyeri
Yürü, atıl devir karanlığı
Durma yürü, haydi ileri.

Varsın gel desin sana
Yeşil gölgeli camlar
Ninni fısıldayan dereler
Şen nameler, gülen bir boğaz.

Hayır, sakın yolunda kalma sen.
Dağları yıkan gücünle sars her yeri
Atam diyor, öğün çalış güven
Durma yürü, haydi ileri.."

Allah Rahmet Eylesin SEVGİLİ ENİŞTEM Faik Canselen. 

Kış Ge-Li-Yor!

Biliyorum henüz Eylül'ün ortasındayız. Daha pastırma yazı falan bekliyorum ben, ama hafta sounundan beridir sıcaklıklar iyice düştü ve ara ara yağmur yağmaya başladı Ankara'mda. Pazar sabahı alış-veriş için gittiğimiz manavda yeşil mandalinaları gördüm ya, dedim "Kış gelmiş bile"! Gerçi ben hala şeftali yiyorum olgun ve dolgunlarından. Mandalinaya o kadar hızlı geçemem. Severim kendisini, ama ı-ıh. Daha ona gelene kadar yapacak işler var benim tarafta.

Okula kayıt işi halloldu. Pazarlama, Finans ve İnsan Kaynakları başlığı altında 3 dersim var.

Annemle seyahat aktivitemize Tolu da katılacaktı ya. Şimdi bir dördüncümüz de var: 2 numara ufaklığım, Tunacan'ım. Annem, kardeşim ve arkadaşımla çıkıyoruz seyahate. Öncesinde bayram tatilini fırsat bilip Seferihisar'a gidiyoruz. Hiçbir heyecanım yok bu bayram tatiline ilişkin. Aslında havalar böyle olduğundan sebep sonraki için de hala motive olmuş hissetmiyorum kendimi. Oralar buralara göre daha iyi ama.. Bakalım artık:)

Jehan Barbur dinliyorum, en çok da Gidersen'i.

"Gidersen bana da bir dengini yolla" diyor:) Ne anlamlı  geliyor bu cümle bana.. Ama kalmak taraftarı olmayan birinin dengini ne yapayım onu bilemiyorum:) Ben söylemezdim böyle bir söz, sadece onu biliyorum. Ama yine de seviyorum işte. Belki Jehan Barbur söyleyince o kadar güzel geliyor:)

Birde Stacey Kent. "Breakfast on the Morning Tram" Albümün hepsi çok güzel parçalardan oluşuyor, özellikle "What a Wonderful World" coverı beni çok mutlu ediyor.

Biri için bir CD dolduruyorum yine, o kendini bilir:) İstanbul'a doğru yola çıkacak CD'de yukarıdaki parçalarda olacak.

Müzik dışında elimde dergiler var bu ara. Food&Travel'a yıllık üye olmuştum, üyeliğimi yine yeniledim. Bayılıyorum o dergiye. Bana bir sürü "yapılacaklar-gidilecekler-tadılacaklar listesi" yaptırıyor:) Ölmeden önce yapılacaklar listesine ek geldi, iyi oldu:) Hayatım check-listlerle, listeler yapmakla geçiyor zaten.

Liste demişken bir başka heyecanlı liste oluşumu da Sevgili Tuba için yapılıyor. Kendisine ona şimdiye kadar hiç eğlenmediği kadar eğleneceğini garanti ettiğim bir "Bekarlığa Veda Partisi" düzenlemekteyim. Araştıra araştıra ilginç şeyler buluyor, ve yeni bağlantılar keşfediyorum. Partimizin tarihi 17 Ekim. O akşamı atlattıktan sonra fotoğraflı detaylı bir "Bekarlığa Veda Partisi" nasıl hazırlanır, kimlere danışılır, muhteviyat nereden elde edilir gibi yazı yazmayı düşünüyorum. Bundan sonra ihtiyacı olanlara yardımcı olsun diye:)

Birde dün bir parkta yağmur altında tek başıma oturmuş sigara içiyor iken aslında AŞK diye birşeyin varolmadığına inandım.

İyi haftalar:)

İnsanlık İçin Belki Küçük...

 

Ama bendeniz için büyük bir adım attım sonunda: Scooter kullanmak suretiyle motorsiklet kurslarına başlamış oldum:) Bugün scooter yarın 125 cc.lik Suzuki motor:) Hey yavrum hey..

Sağolsun Sevgilim beni 3 saat boyunca gıkını çıkarmadan bekledi, fotoğrafladı.. (Sabırlı biri olduğundan bahsetmiştim değil mi?) Dönüşte kendisine motorsikletten vazgeçip Scooter almak istediğimden bahsettim:) Hakkaten de ilk başta çok hoşuma gitmemişti, sabırsızım ya ben, "minicik yahu bu diğer motorların yanında bebek gibi kalıyor. Bununla mı dolaşacağım" falan demiştim, kabul ediyorum. Ama 2 saatin sonunda ayrılmak istemedim bebeğimden:)

 

Haftasonumun bir güzel tarafı da sevgili arkadaşlarım Tuba ve Natalie ile birlikte olmaktı. Tuba'yı hatırlarsınız belki, Kastamonu'da yaşayan, Yardımcı Doçent, süper düper kayaçı olan arkadaşım:) Bknz şu posta. Sevgili Tuba, Ekim sonunda evleniyor:) Biraz geç kalmış olduğumuzu kabul etmekle birlikte kendisi için gelinlik avına çıktık. Tüm gün orası senin burası benim dolaştık veee nihayetinde istediği gibi bir gelinlik bulduk. Sanıyorum:)

Gelinlikçi gezmelerinden sonra 3 kız Bekri Meyhanesinde felekten bir gece çaldık. Bekri'ye uzunca zamandır gitmemiştim. En son da yine Natalie'nin de içinde bulunduğu bir ekiple oradaydık. Harika bir geceydi.

 

Pazar günü film izlemekle, bir sürü dergi okumakla; hatta Tunalı D&R'ın altındaki Gloria Jeans'de kahve içmek suretiyle dergi okumakla geçti. Arka masamızda ses ayarı olmayan bir kadının yarattığı gürültü kirliliği nedeniyle önce Demet Şener, ardından da Gülben Ergen'le ilgili bir sürü dedikoduya daha fazla dayanamayacağımıza karar verip ayrıldık mekandan süratle!

Bu aralar okula kayıttı, annekuşla gezi için hazırlıklardı, filmdi, kitaptı derken günlerim nasıl geçiyor anlamıyorum. İzlediğimiz filmlerin tümü eski film koleksiyonumuzdan: Forrest Gump, Top Gun, Olağan Şüpheliler.. Yeni aldığımız birkaç filmde Melekler ve Şeytanlar, Kadınlar Ne Söyler Erkekler Ne Anlar, Hayalet Sevgilim, ve Devlet Oyunları. Bu hafta bunları bitiririz sanıyorum. Akşamları tek isteğim evime gitmek ve mümkünse hiçbir şey yapmamak oluyor. Kendimi kanapeye atıp, elime kumandayı alıyor ve Eurosport'ta sabitleneniyorum. Malum Amerika Açık Tenis Turnuvası başladı geçen hafta başında.

Sağlığım düzeldi, ama sinüzit akıntım ve hapşuruklarım geçmedi hala. Bazen bir başlıyorum hapşurmaya, gözlerimden yaşlar gelen dek sürüyor. Ama onun harici iyiyim. Merak edip de soranlara çok teşekkürler.

Umuyorum ki siz de güzel bir hafta geçirdiniz. Daha da güzelini geçirebilmek üzere "İyi Haftalar" diyorum:)

Radyo Programi Kaydi:)

 

Dostlarim, cok hastayim. Gunlerdir yataktayim. Agustos giderken bana siki bir tekme savurdu ne yazik ki!  Hani cok soylendim ya O'na:(

Neyse, bu Agustos'un bende biraktigi en guzel iz bu kayit olacak saniyorum:) Bir saat suruyor, umarim vaktinizin bosuna harcandigini dusunmezsiniz.

Operim, ve gupguzel:) bir Sonbahar, ondan da beter bir Eylul dilerim. Cok isimiz var bu Eylul birlikte yapacak...

Dilara&Selim'in Seker Gibi Sohbeti

Hoşluklarla Geçen Günlerin Ardından...

  

~Tekneler, Minnesota`dan - 2006 Temmuz~

... Yine bir sürü şey yapıldı tarafımdan.

~ Önce Cuma gününden söz etmem lazım sanırım. Özellikle de Selim'in radyo programına konuk olduğum o 1 saatten! Önce bana hiç geçmeyecekmiş gibi gelen, sonuna geldiğimizde de "nasıl yani, bitti mi?" diye bakakaldığım o 1 saatten:) Programı dinleyen arkadaşlarım sağolsunlar Facebook'da yorumlarını esirgemediler. Teşekkür ediyorum hepinize. Program sırasında bütün konu insanın kendisi, hayatı, hayalleri ve JTB olunca bir nevi ünlü, tanınası bir kadınmışım gibi hissetmedim dersem yalan olur. Ankara'dan ve günlük bir takım olaylardan da bahis ettik gerçi, ama en vurucu nokta son nokta oldu. Selim, programın sonunda format gereği kısa bir hikaye okuyacağından bahsetmişti. Ben de Selim'in kendi hikayelerinden birini okuyacağını sanmıştım. Ama Selim, o dakikaya kadar bana tek kelime etmemeyi başarmış, programın sonunda da beni can evimden vurmuştu: Benim bir hikayemi okudu. Mayıs 2006'da yazmış olduğum şu hikayeyi. İnsanın kendi yazdığı satırları başka birinin sesinden, özellikle de Selim gibi sesi ve diksiyonu mükemmel biri tarafından okunurken, dinlemesi inanılmaz bir tecrübeymiş. Son paragrafa doğru gözyaşlarımı zor tuttum, o kadar diyeyim! Tekrar teşekkürler arkadaşım. Bu program işleri çok keyifli hakkaten, aman dikkat: Alışabilirim:)

~ Hani demiştim ya, evimi kiralamam lazım diye.. Evet, bir mucize oldu. Yazıyı yazdıktan 2 gün sonra, yani yine geçtiğimiz Cuma evimi kiraya verdim:) Artık son kalan okul taksitimi dert etmeme gerek kalmadı. Ayrıca direkt olarak bu konuyla bağlantılı annekuşla seyahat aktivitesi için de Eylül sonu kesinleşti:) Bu arada bir hoşluk daha oldu, daha önceki annekuş ile planlanan ama kendisinin gelemediği İtalya seyahatine Tolu ile gitmiştik ya biz. Hah işte, sonu o geziye benzemez inşallah, ama Tolu'cum da bizimle gelecek bu seyahate bir problem çıkmaz ise:)

~ Cumartesi günü sabah gidip motor sınavına girdim motorsiklet ehliyeti için. Malum B tipi ehliyetiniz olunca A2 için sadece motor sınavına giriyorsunuz, ki bu da 20 soru demek:) Yıllar içinde kendini tekrarlayıp duran hepi topu 100 soru var zaten motora ilişkin. Girdim sınava, 10 dk.da bitirdim. Ama çıkmak ne mümkün? İlk 45 sakika boyunca sınav salonu terkedilemeyeceğinden sıkıla sıkıla oturdum salonda. Bu arada diğer sorulara baktım zaman geçsin diye. Ehliyetimi 1996 yılında almama rağmen bir araba sahibi olamadığımdan sebep ehliyetim de bilgilerim de bir işe yaramıyordu. Ama özellikle Trafik sorularına gayet güzel cevaplar verebildiğimi şaşkınlıkla görmüş bulundum:) Arabaya değilmiş, umuyorum ki motorsiklete kısmettir o güzelim ehliyet:) Zaten Ankara'da araba kullanmakla ilgili hevesim de hayallerimde son birkaç yılda törpülenmiş durumda. Şöfor olmadığım halde bana cinnet geçirten trafikteyken bazen, iyi ki ben kullanmıyorum diyorum! Zira bu asabiyetle ben mutlaka birkaç taksi şöförü ile dalaşmaya yeltenir, muhtemelen sonunda da pişman olurdum:)

~ Cumartesi günü öğlen saatlerinde Ayşegülüm Sultanım ve Tolu ile buluştuk Tunalı'da, Sardunya Cafe'de. Bakın bilmeyenlere bir sevimli mekan önerisi daha benden:) Bu cafe Tunalı Hilmi'de değil, ama onu kesenlerden Bülten Sokakta. Elizin Pastanesinin sokağında. Tam adresi Bülten SoK. No:21. Telefonu 466 4576. Ufacık, ama yemyeşil bir bahçemsisi var:) Bu da ne diyorsunuz değil mi? Bahçe desen bahçe değil, ama çok güzel birşey demek benim lügatımda:) Hepi topu 5 masa var sanırım, 20 kişi anca sığıyor. Tamam ben yemek yemedim, dolayısıyla menünün yeterliliği konusunda yorum yapamam. Ama bizimkiler yedikleri makarna ve salatadan memnun olduklarını söylediler. Zaten ben kahve içmiştim. Benim önerimin tek sebebi bahçemsisi:) Şırıl şırıl suların akıp birkaç katlı, içinde kırmızı japon balıklarının yüzdüğü minyatür havuza dolduğu bir atraksiyonu var. Fotoğrafını çektiğim ilk an paylaşacağım, o zaman anlayacaksınız beni.

~ Pazar günü patatesli omletli zengin bir kahvaltıdan sonra oturup 3. sezondan 3 bölüm House izledik. Bu adama bayılıyorum:) Lost'dan sonra evimdeki tek DVD dizi serisi. İzlediğimiz bir bölüm çok ilginçti. (Gerçi her bölüm enteresan ama..) 10 yıldır komada bir adam. Adamın onu ziyarete gelen 17 yaşında bir oğlu var. Soap Opera dizilere hasta bir şahsiyet olan ve klinik görevinden kaçmak için gidip enteresan köşelerde bu dizileri izleyen adamımız House bu defa komadaki adamın yatağının kenarında oturmuş bir taraftan cips yiyip bir taraftan dizi izlerken adamın oğlu geliyor. Bir problemi olan çocuk orada nöbet geçiyor ve adamımız House'un bölümü çocukla ilgilenmeye başlıyor. Dr. House, Diagnostik Medicine, yani nam-ı diğer Tanısal Tıp bölümünün başkanı. Yaptıkları iş, kimsenin teşhis koyamadığı hastalara teşhis koymak! Bu çocukta da görünürde belirli bir hastalık yok, ama sürekli nöbetler geçiyor. Her neyse, anlatacağım ilginç kısım bu değildi..Amma uzattım. Çocuğun tıbbi geçmişini öğrenmek için ailesinden tek kalan kişi olan babasını uyandırıyor House! Bu kısımdı bana inanılmaz gelen. 10 yıldır komadaki bir adama bir doz iğne yapıyor ve adam hiçbir şey olmamış gibi yataktan kalkarak ortalıkta, ukalalık etmekten de geri kalmayan tavırlarıyla, arz-ı endam etmeye başlıyor. Gerçi bu ilaçla uyanan hastaların 1 ya da 2 gün sonra ya tekrar komaya girmeleri ya da ölmeleri söz konusuymuş. Açıkçası böyle birşey olası mı emin olamadım. Buradaki doktor arkadaşlarıma soracağım! Bilen varsa fikir beyan edebilir mi lütfen?

Pazar günümüzün kalanını Haymana Yolundaki bir evin bahçesinde mangal keyfi yaparak geçirdik Sevgilimle birlikte. Ev, Sevgilimin abisi ve yengesine ait, 10-12 evlik bir kooperatifin parçası. Evimizden çıkıp, bu evin garajına ulaşmamız tam olarak 53 km. ve 1 saat alıyor:) Evet, uzak bir miktar. Ama bir keyifli ki sormayın. Daha önce, sanıyorum 1 ay kadar önce, burada oldukları bir hafta sonu bizi mangala davet etmişlerdi karı-koca. (Samsun'da yaşıyorlar şu anda işleri gereği.) O zaman biraz fırtına, bir miktar yağmur ve bolca rüzgar eşilğinde yine de afiyetle silip süpürmüştük masadakileri. Bu defa da biz ikimiz gittik. Hava sıcak, ama bir miktar esintiliydi yine. Bahçesinde bir sürü meyve ağacı var; elma, şeftali, kara dut ve vişne. Vişneler ve şeftaliler yerlere dökülmüş, zamanlı gidip toplayamadık zira:( Ama birdahaki bahara mutlaka elimizden geldiğince bu güzel ve keyifli bahçe ile ilgilenme planları yaptık. Bahçeyi çimlendirme, meyve ağaçlarını ilaçlama ve zamanında meyveleri toplama konusunda yani:) Evden de bir sürü şey götürmüştük, yoldan da et-mangal kömürü vs. aldık. Saat 15:00'dan gece 22:00'a kadar bahçedeydik. Mangal yaptık, ki ben mangalda ilk defa ellerimle patlıcan patlatıp salatasını yaptım. İnanılmaz lezzetliydi. Çok huzurluyduk, çok mutluyduk ve çok tok olarak döndük evimize. Öyleki bu sabah kahvaltı bile etmedim. O derece:) Artık uzakta da olsa, hafta sonları bahçesinde yayılabileceğimiz bir mekanımız var:)

~ Sevgili K.İ.S.D beni "Yaratıcı Blog" kategorisinde mimlemiş. Sonuç olarak mim gereği hakkımdaki 7 ilginç maddeyi yazmam gerekiyormuş:) Yıllar önce yine buna benzer bir mim dalgasında şu satırları yazmışım kendimle ilgili ilginçliklere istinaden. Oradan şimdiye 6. madde geçerliliğini yitirmiş durumda. Şimdilerde bunlara ekleyebileceğim maddeleri yazıyorum:

1- Kuaförlerde vakit geçirmekten her zaman nefret ettim. Her daim rapunzel gibi uzun saçlarla dolaşınca kuaförde geçirdiğim vakit de takdir edersiniz ki hiç kısa sürmüyor! Nefret ederek saç boyatmaya gidiyorum şimdilerde. Artık bioform yaptırdığımdan beri saçlarıma şekil vermek ya da fön çektirmek için kuaförlere ihtiyacım kalmadı:)

2- Tüm alışverişlerimi internetten yapıyorum. Markafoni ve Limango'dan açıldıklarından beridir bir sürü şey aldım. Gittigidiyor'dan onlarca kıyafet alışverişi, elf'ten makyaj malzemesi vs. satın alıyorum. Bedenler ya da makyaj malzemelerinde ton ve renk konularında hiç şansız bir durumla karşılaşmadım. Mağaza mağaza gezmekten de haz etmeyen bendeniz için bu durum inanılmaz güzel, aynı zamanda da karlı! Dışarıdan satın almaya kalksam 5 birim ödeyeceğim şeyleri en fazla 3 birime mal ediyorum:)

3- Çocukluk hayallerimde hep 2 çocuk ama hiç koca vardı:) Nedendir bilinmez, babası olmayan çocuklarımla kocaman bir evde yaşadığımı, onları okula getirip-götürdüğümü, onlarla arka bahçede:) tenis oynadığımı hayal ederdim. Bizimkilerde ayrı değildi ben bu hayalleri kurduğumda ilginçtir. Enteresan!

4- İçki içerken bir limitim yok! Açılmış şişeler bitmek zorunda diye bir kural varmışcasına şişeyi bitirmeden yatamıyorum! Birçok erkek arkadaşıma göre iyi içerim. Yalnız son bir yıldır etkilenmeye başladım, uykum geliyor:)

5- Günde 3 litreye yakın su içerim. Bu sebeple gün içinde tuvalete taşınmaktan sebep egzersiz yapmaya gerek görmüyorum. Öğlene kadar neredeyse 4-5 defa gider gelirim:) Bazen tuvalete gitmekten bitap düşerim!

6- Erkek olsaydım Monica Belluci'den başka kadın tanımazdım. En beğendiğim kadın aktristtir. Onun kadar güzel başka kadın yok bence. (Buna Hülya Avşar'da dahil:)

7- 35 olmama şunun şurasında aylar kalmışken bir itiraf: Hayatımın hiçbir döneminde bu yaz ki kadar elbise-eteğim ve makyaj malzemelerim olmadı! 35 yaş krizinde miyim neyim?

Nasıl ama? Çenemin çok düşük olduğunu söylerim de inanmazsınız. Bakın bakalım daha ne gibi kanıta ihtiyacımız var:)

Haftaya güzel başladım yine ben. Sizlerde umarım iyisinizdir. Kendi kendimizin motivatörü olmamız lazım, yoksa yaşam zor be dostlar:)

Şimdi Haberler:)

~ Bu yazıyı çok beğendim. Sonuna kadar okuyun lütfen. Hatta vaktiniz varsa yorumlarıyla birlikte.

Ben kendiminkileri düşünüyorum şimdi, sizler de sizinkileri düşünün lütfen. Beynimizi bunun için çalıştırmak bile bu akşam yatağımıza yattığımızda bir öncekinden daha farklı bir gün yaşadığımızın kanıtı olacaktır.

~ C.tesi günü motorsiklet ehliyeti alabilmek için ilk adımı atıyorum, motor sınavına giriyorum. Önce bu sınava girip, ardından pratiğine girmemiz gerekiyormuş. O da sanırım Eylül ortası bir ara. Herşey bitip ben ehliyet almaya hak kazandığımda ise bolca pratik yapmak için bir motorsiklete (bizimkinden daha düşük bir ağırlıkta) ve rahat bir trafiğe ihtiyacım olacak sanırım. Motorsiklet kolay da, o trafiği nerede bulacağım bilmiyorum.

~ 5 Eylül'de master için son dönemimin kayıtları tamamlanacak. Herşey yolunda giderse Ocak 2010'da mezun oluyorum:) Bu dönem 3 dersim var ve CGPA notum bu defa 30 küsür kişilik sınıfta 4. en iyi not olarak karşımıza çıktı:)

~ Kiracım Haziran ayında çıkmıştı, Temmuz'da boya-badana-temizlik işleri halloldu ve ev o zamandan bu zamana kiralık ilanı ile beklemede. Tabi henüz 1 ay bile olmadı kiraya çıkalı, ama ben çok dertleniyorum bu duruma. Zira oradan aldığım para tamamen okulun taksitlerine gidiyor:( Eylül 5'e kadar bir mucize olsa ve evi kiraya versem diyorum. Ne güzel olurdu!

~ Eylül için o kadar çok plan, aktivite, vs.. var ki! 30 gün yetmeyecekmiş gibi geliyor. Annekuş ve benim birlikte seyahatimiz, bir aksilik olmaz ise bu ay sonu gerçekleşecek. Ama hala şaibeli durumlar söz konusu.

~ Ramazanın gelmesini en çok "güllaç" yapıp tepsi tepsi, yiyebileceğim için seviyorum:) Birde tabi sıcacık pide ve içine sıkıştırılıveren tulum peyniri faktörü var:) Çocukluğumdan beridir bu ikisi dışında benim için özel bir anlamı olmadı Ramazanın. (Annem ve babam bu ay için tüm gerekleri yerine getirirlerdi ama, sağolsunlar bizi de hiç zorlamadılar.)

~ Bu cuma, ayın 21'inde yani 12:00-13:00 saatleri arasında TRT Ankara Radyosu'nda "Bize Göre" programında Selim Karakaya'nın konuğu olacağım. Ankara'da 105.6 frekansından, aynı zamanda dünyanın her yerinden şu adrese tıklayarak ulaşabiliyorsunuz programa. Günlük haberlerin mevzubahis olduğu, Ankara'dan, hayattan, seksenlerden, müzikten, herşeyden sohbet edeceğimiz bir program olacak. Ayrıca hayatımdaki güzellikleri de soracakmış Selim, bilmiyorum hayatımı bilmeyeniniz kaldı mı? Evet dostlar, merak ederseniz bir Cuma öğle arası 1 saat oradayım, dinleyin, arzu ederseniz katılın, soru sorun, ya da yorum yapın. Bizimle olun:)

Haftayı bitirmeye az kaldı, umuyorum ki güzel başlamıştı. Ve dileğim aynı şekilde devam etmesi:)

Şanslıyım Ben

Yüzlerini gördüğüm, ellerini tuttuğum, sarılmalarını hisettiğim, anlattığımda dinleyen, benimle kahve içen "gerçek dostlarım, arkadaşlarım" var:)

~

Yüzlerini hiç bilmediğim, ellerine dokunamadığım, ama bana yazdıkları mesajlarla ulaşan, gün içinde birkaç dakikasını ayırıp halimi hatırımı soran "sanal dostlarım, arkadaşlarım" var:)

Şanslıyım değil mi? Biliyorum, farkındayım. İliklerime kadar ne kadar şanslı bir kadın olduğumu hissediyorum.

~

Ayrıca bir sürü şeyin peşinde koşabilmek için sınırsız bir enerjiye sahip olduğum için.. Her zaman hedeflerim, planlarım, to-do-list'lerim olduğu için.. Bunların bir kısmını gerçekleştirebildiğim için de şanslıyım ben:)

~

Bazen hepiniz gibi içim sıkılıyor, olur olmaz şeylere üzülüveriyorum. Çok kırılganım ben aslında her ne kadar böyle "tough", sert, sağlam biri gibi gözüksemde.

Nihayetinde bir insanım.

Nihayetinde bir kadınım.

~

Burası benim ya, içimi dökebildiğim, günlük yaşantımdan iz bırakan şeyleri paylaşabildiğim bir nevi "kişisel günce" ya. İşte bu sebeple hafta sonu yaptıklarım, gülüp eğlendiklerim, yiyip içtiklerim kadar üzüntülerim, kafayı taktıklarım, kırıldıklarım da oluyor haliyle. Ama demiştim ya hani, "Bu da geçer. Neler neler geçmedi ki" diye. Ge-çi-yor. Ya da ben buna inanmak istiyorum:)

~

Son zamanlarda Sevgili ile eğlenceli bir aktivitemiz var. Gelenekselleşti hatta neredeyse, geçenlerde 3.sünü yaptık. Ben genellikle akşamları eve gelir gelmez üzerimi değiştirdikten sonra bir kadeh içki koyarım bardağıma. Ve yaklaşık 20 dakika ila yarım saat pek birşey yapmadan içkimi içer, elimizin altındaki dergileri karıştırır, ya da Eurosport'ta ilgimi çeken ne varsa onu izlerim. Sonra Sevgilim gelir, o da alır havasındaysa bir kadeh. Sonra mutfağa gider ve o akşamki yemek hazırlığına girişiriz. Bazende karnımızın hiç aç olmadığını, ya da bir şekilde iştahsız bir günde olduğumuzu bahane ederek içkiye devam ederiz. İşte böyle bir akşam canımız eski müzik parçalarını dinlemek istedi ve, YouTube sağolsun, daha sonra 3.sünü gerçekleştireceğimiz nostalgia&karaoke gecelerinin ilkine merhaba dedik:)

Evet biz iki tip bir yanda eski şarkılar, bir yanda sözlerinin bulunduğu iki ayrı ekran karşısında bazen sabahlara kadar süren karaöke partilerinde performans göstermeye başladık:) İnanılmaz eğlendiğimizi söylemeye gerek yok sanırım. Sevgilimle ben, evimizde salonumuzun halısının üzerinde oturmuş, elde kadehler, bağıra çağıra, bazen çift vokalli, bazen düet parçaları icra etmekteyiz. Üst ve yan komşumuz tatilde olduğu için başarı ile gerçekleştirdiğimiz gecelerin sabahında allahtan ne bir şikayet ile, ne de baş ağrısı veya ses kısıklığı ile karşı karşıya kalmadık. Bu, bizim en güzel eğlencemiz son zamanlarda:)

~

Cumartesi günümün öğleden sonrasının tamamını mutfakta geçirdim ve uzuun zamandır yapmadığım mezelerin hazırlığına giriştim. Akşama rakı-balık için evimize arkadaşlarımızı davet etmiştik ve ben herşeyin benim elimden çıkması gerektiğini söyleyerek yaklaşık 3-4 saatimi mutfağımda gerçirdim. Fotoğraflarını çekemedim, zira makinam ve ben artık ayrılmaz ikili değiliz. Onunla yakınlaşacağım zamanın tekrar geleceğini umud ediyorum ve o sebeple ilişkimizi kasmadan, sorgulamadan, neden?lerle boğmadan bir süreliğine böyle götürmeye karar verdiğimizi söylemek istiyorum!

Yaptığım Patlıcan Salatası dışarıda yediklerimizden bile güzel oldu. Taze barbunya bulmuşken ayıklayıp yapmak için üşenmediğim o güne şükürler olsun demek istiyorum. Ne kadar iri ve lezzetliydi barbunyalarım. Gittim biraz daha aldım, ayıklayıp derin dondurucuda paketlemeyi düşünüyorum sonrası için kendilerini.

Yoğurtlu havuç&kabak ise zaten favori mezem olup, bu defa süzme yoğurdu normal yoğurt ile karıştırmamın faydasını gösterdi bize. En beğenilen meze seçildi gece:)

Mutfakta kendimi o kadar iyi ve mutlu hissediyorum ki anlatamam. Evin içinde bir işle meşgul olmayı en sevdiğim yer mutfağım. Şunu farkettim ki, bir tek yemek yapmakla ilgilenirken başka bir şey düşünmüyorum ben! Nasıl güzel, nasıl?

~

Bir önceki gece mezeler, ızgara çupramız ve Yeşil Efe'nin marifeti sebebiyle gayet erken saatte yataktan kalktığımız Pazar günümüzü de Eymir Gölü'nde yayılarak geçirdik 7 saat kadar! "Bir Deliler Evinin  Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi" isimli kitaptan 200 küsür sayfa okudum, patatesli-patlıcanlı-ıspanaklı-peynirli gözlemeler yedim. Hava inanılmaz sıcak olmasına rağmen Eymir kıyısı püfür püfürdü. Serin serin minderlerde yayıldım, kah uyukladım, kah kitap okudum, kah gündüz düşlerine daldım.. Bir hafta sonunu daha bitirdim işte.

Evdeki egzersizler iyi gidiyor. Bir gün ara verdim sadece, o da kaslarım ertesi gün nefes almama bile müsade etmediği için. Şimdi en az 15 dakikalık, programlı setlerle ilerliyorum. Ama şınav olayında çok zayıfım hala, kollarım zayıflamış! 10. şınavı çekemiyorum, 9'da kalıyorum. Ama azimliyim, en az 15-20 çekebilmem lazım birkaç hafta içinde. Spor yaparken de kendimi terli, yorgun ama çok iyi hissediyorum.

İşte bu sebeple bana iyi gelen şeyler yapıyorum: Spor, yemek, kitap okumak gibi.

Daha sık yazacağım. Hafta sonuna doğru bir "aktivite"de eşlikçi olmam istendi benden. Çok heyecanlandım, ama arkadaşıma da güveniyorum. Kesinleşince bildireceğim, zira sizin de oturduğunuz yerden takip etmeniz olası bir "aktivite" bu:)

Haftanız güzel geçsin:)

Yok

Gönlüm kırık bu aralar. Parçaları darmadağın. Sabah dağılmış halde çıkıyoruz yola gönlümle, akşama kadar birkaç parçasını yerine yapıştırıyorum özenle, böyle bir gayret geliyor yani gün içinde. Motivasyon mu diyoruz adına, bilemiyorum. (Daha doğrusu bu detayda düşünmek istemiyorum hiçbir şeyi.) Ama yatarken o yapıştırdıklarımın da yapışkanı iyi tutmadığından herhalde bir bakıyorum, haydaa hepsi yine bir yerlerde.. Gönlüm darmadağın, ben darmadağın, dokunsan ağlayacak halde sessizce süzülüyoruz pikenin altına sol tarafımıza dönüp, cenin pozisyonu alaraktan.

E sıkıldım artık yap-bozculuk oynamaktan. Duydun mu beni Ağustos? Sı-kıl-dım. Ya sen git artık topla pılını pırtını ya da ben. Ben hep gitmek istiyorum zaten. Kaçmak istiyorum. Durduğum her an kabahatmiş gibi geliyor, yapmam gerekeni doğru dürüst yapamıyormuşum gibi geliyor. Benden başka kimse beni düşünmüyor derken, ben bile düşünemez oldum kendimi. Gönlümü bile kırdılar, bir şey diyemedim:( Hadi kırdılar, yapıştıramıyorum bile. Yapıştırsam da bir daha eskisi gibi olamayacağını bildiğimdendir belkide. Kim bilir?

Niye kalabilen biri olamıyorum hiç anlamıyorum. Anamda babamda öyle çok gezen, hovarda takılan, akılları başka yerde insanlar değiller. Ben kime çekmişim ki? Yaşadığım yerden tutun da, yaptığım işe, giydiğim ayakkabı ya da altı üstü koluma taktığım çantaya kadar herşeyden sıkılıyorum, uzaklaşmak, yok olmak istiyorum. Kaybolmak. Kaybedilmek değil ama.. Arasında fark var! Öyle işte.

~

Kitap okumaktan aldığım keyfi şu an başka hiçbir şeyde bulamıyorum. O derece yani, düşünün:) Yemek yemek içimden gelmiyor, sadece zorunluluktan birkaç lokma. Öyle keyifle, özenle, büyük bir aşk'la değil yani. Ki yemek yemek benim hayattaki en favori 3 aktivitemden biriydi. (Birinci sıradaki ayıp kaçıyor, üçüncüsü ise seyahat etmek. Hani soran olursa diye..)

Spor adına ise yürümek dışında evde mekiklere ve kas güçlendirici hareketlere başladım, zorluyorum kendimi. İdolüm Madonna'nın şimdiki zamanı gibi değil de, bir önceki di'li geçmiş zamanındaki haline benzemek istiyorum. Aslında kırık gönlümün sızısını duymamak için zorluyorum kendimi başka can yakıcı şeylere belkide. Ne kadar daha fazla yanarsa canım vücudumun başka köşelerinde dikkatim dağılıyor, beynim gönlümün verdiği sinyallerden önce başkalarına odaklanıyor diye düşünüyorum. (Bunu bu detayda düşünüyorum bakın!)

~

Yazamıyorum.

Hepinizin zaman zaman içinden geçtiği dönemlerden birindeyim. Evet yine!

İyiyim şu sızıları saymazsak.

Onlarda geçer elbet birgün, neler geçmedi ki bugüne kadar!

**PS: Ne ilginç değil mi? İnsanı bir anda 2 önceki yazıda yazdığım ve hissettiğim halden bu hale getirebiliyorlar?**

Sevgili Ağustos..

Sana bir nevi hesap sorarak başlamak değildi niyetim inan. Ve fakat sonunda Sevgilimi hasta etmeyi başardın! Benim kronik sinüzitimi azdırdın! Başağrısından mahvoluyorum akşamları. Neden bu kadar serinsin, ve soğuksun akşamları sorabilir miyim? Birazda uzaksın sanki ya, hadi bakalım o kadar da günahını almayayım, daha 4. günün bugün. Bekleyelim, görelim, sonra değerlendirelim.

Şimdi açık konuşmak gerekirse Temmuz güzel uğurladı bizi kendi yamacından senin bağrına. Sevgili arkadaşlarımız Akvaryumdaikibalık misafir ettiler bizi bir hafta sonu cennet köşesi diyebileceğim Abant'da, yazlık evlerinde. Gerçi hafta sonumuz bahçede geçti, daha çok bahçeye misafirdik. Başka arkadaşlarlada tanış olduk, harika mangal partileri yaptık, bol bol içtik, bol bol güldük kahkahalarla. Rose şaraplar eşliğinde aperatiflerimizle haşır neşirken hafifçe portakal renginden kızıla dönen güneşi batırdık dağların ardından. Sabah erkenden misler gibi kahvaltıyı hazır ettik hatunlar olarak, masadan kalkamadı kimse öğleden sonraya kadar:) Mountain Trek yaptık, 1,5 saat boyunca neredeyse 75 derecelik eğimli tepeye tırmanırken kan ve ter içinde kaldık. Bir önceki mangalda yediğimiz herşeyi şahsen ben eritmiştim döndüğümüzde. Ama HA-Rİ-KAY-DI:) Temmuz'u böylece uğurlamıştık biz.

Sana da bayağı hareketli bir programla merhaba dedik. Ama dediğim gibi eski alışık olduğumuz zamanların aksine sıcak değilde pek bir serin karşıladın bu defa. Ben ki Kasım ayında doğmuşum, ama tamamiyle bir sıcak iklim çocuğuyum. Dört gözle bekliyorum sıcak günleri, ı-ıh yok gelemedi bir türlü. Bu yıl ne kadar da şaştı mevsimler değil mi Ağustos? Sende nasibini aldın tabiki bundan, aslında senin de günahın yok ki! Herşeyin sebebi bizleriz, biz insanlar. Bu dünyadaki herşeyi elleriyle yok edecek olan tek varlıklarız:(

Neyse işte, hafta sonu serin merin dinlemedik şehir dışından gelen konuklarımızı evimizde ağırladık Sevgilimle. Geniş geniş kahvaltı ettik, üzerine keyifli bir akşam yemeği yaptık Akdeniz Akdeniz'de. Ama bu defa çok içmedim şahsen, 2 duble rakı birde cila olsun diye bira, o kadarcık! İşte orada üşüttük hepimiz serin serin estirdiğin rüzgarına karşı mey'ler elde kahkahalar atıyor iken. Sonra gittiğimiz bir yerde de eskiden canım dediğim, en iyi arkadaşımı gösterdin bana, biraz gönlümü aldın hadi itiraf edeyim. Yıllar olmuş, uzaklarda yaşıyordu, yıllar geçmiş geri dönmüş şehrimize. Çok sevindim Ahmet'ciğimi gördüğüme, Sevgilime anlatırdım hep Manhattan ve Gölge Rock Bar zamanlarında ne kadar eğlendiğimizi beraber, ne kadar keyifli, akıllı bir dost olduğunu. İlk motorsiklete onun arkasında yolcu olarak bindiğimi. Yine almış bir motorsiklet, eski Ahmet bu, değişmesi mümkün değil.

İşte böyle Ağustos. Pazar gününüde üniversitemin (3'ünden biri, ama hangisi?) kampüsündeki yemyeşil bahçende geçirdik 6 kişilik bir ekip olarak. Güzel bir brunch yaptık. Çimenlere yayıldık, kitap-gazete okuduk. Bu arada yeni başladığım kitabım hızla ilerliyor sayende. Bu serinlikte üzerime birşeyler alıp, kıvrılıp kitap okumaktan başka birşey yapmıyorum zira akşamları. Beyaz Kaplan tavsiye kitaptı. Onu bitirip, Başak'cımın önerisi sonucu aldığım kitaba başlayacağım. Eylül sonuna kadar ne kadar kitap okusam kar, biliyorsun okul başlayacak yine.

İşte böyle. Bu arada araştırmalarım devam ediyor. Anne kuşumla yol var ya bize, hani şu fallarda mütemadiyen çıkıyor. İşte onu organize etmekle uğraşıyorum bir taraftan. Sanıyorum sen bizi yeni bir aya yolcu ettiğinde herşey tamamlanmış olacak, onuda Eylül'e hitaben yazarım, oradan okursun artık.

Hadi şimdilik hoşçakal. Ama lütfen esenlikle, keyifle, heyecanlı kal; kal ki bizde nasibimizi alalım. Ben zira biraz kendimde değilim bu aralar, toparlanmak için yardım bekliyorum. Bak, söylemedi deme. Tamam mı?

Hayat... Sen Ne Güzelsin, Ne Değerlisin!

 

~ Sığacık'ta Bir Akşam Sefasından, Seferihisar-İzmir 2009, Haziran ~

Eskiden daha sık söylerdim: "Bu hayata gelmeyi ben seçmedim, istemedim. Annemi, babamı, ülkemi, şehrimi, dilimi, dinimi, doğacağım yılı... Lanet olsun!" diye.

Kızgın olduğum zamanlar daha çoktu eskiden; kavga ettiğim, ağladığım, "İsyanlarda" filminin gösterimden inmediği yıllar, yaşlar.. Hep suçu atacak birileri ve bir şeyler bulurdum. Kolaydı zira böylesi, çünkü o zamanlar kendi kendime düzeltebileceğimin birtakım şeyleri, yoluna koyabileceğimin, "İsyanlarda" filminin afişini anında "Mutlulukla, Hayata İçiyorum"la değiştirebileceğimin farkında değildim henüz. Gençtim, toydum. Henüz tecrübelerden upuzun bir yol açılmamıştı hayatıma. Yaşadığım şeyleri dert sanır, hayıflanırken çevremde olup biten çoğu olaya, kayıplara, acılara, hastalıklara falan kayıtsız kalırdım. Kalırmışım:( Bilmezmişim. Yaşadıklarımı en büyük acım sanırmışım. En çok içimi acıtan, yüreğimi dağlayan şeyler onlarmış sadece de başka birşey bana koymazmış sanırmışım.

Ne kadar da yanılırmışım! Ne kadar da yanılmışım!

Hayatımdaki eksikleri bir şekilde tamamlayabileceğimi, -yerine başka bir şeyler koyarak-, yaşamımı düzene sokabileceğimi, acılarımdan, yoksunluklarımdan ders alıp onları geride bırakarak daha iyi olabilmek, daha mutlu olabilmek, iç huzurumu bulabilmek; en önemlisi de kendimi daha iyi ve doğru tanıyabilmek adına BENİM, KENDİMİN asıl çaba göstermem gerektiğini öğrendiğimden beridir çevremde olan hiçbir şeye kayıtsız kalmıyorum artık.

Ve biliyor musunuz mutluyum. Ve huzurluyum. Ve şükrediyorum her gün. Ve "Mutlulukla, Hayata İçiyorum" filmini 1001. kez seyretmekten de henüz sıkılmadım:) Bu duygularım son zamanlarda daha yoğun, ama böyle düşünmeye kendi kendime söz verdiğim yıl 2000'li yılların ortasıdır. Yani yaşım 30 olmaya başladığı zaman:)

~

Neden anlattım, neden söyledim bunca sözü?

Kayıplar yaşanıyor çevremde bir süredir, bir miktar sıkıntılarla boğuşuyor sevdiklerim:

Önce ofisimdeki 2 güzel insan babalarını ard arda kaybettiler; ama uzunca geçen hastalıklarla boğuştular öncesinde. Sıkıntılar çektiler, üzüldüler çok, yıprandılar. Üzüldüm bende. Ölümü düşündüğümde içim ürpermeye başladı. Oldum olası genç ölmekten korkan ben, hiç bana ya da yakınlarıma uğramayacakmış gibi düşündüğüm Azrail ile rüyalarımda karşılaşmaya başladım!

Korktum.

Daha yapacak ne çok şeyim, söylenecek ne çok sözüm var oysa; yazılacak sayfalar, çekilecek fotoğraflar, gidilecek ülkeler, tanışılacak yeni dostlar, davetler, tatiller, kutlamalar var daha. Üflenecek mumlar, içilecek kadehler, başında sabahlanacak mangallar, yüzlerindeki çizgileri adım adım takip edeceğim hayatlar var daha çevremde.

Geçtiğimiz hafta da benim canım dostumun yakın çalıştığı ve güzel bir arkadaşlığı paylaştığı, çok genç, hayat dolu, iyi bir insan bir kaza sonucu hayatını kaybetti. 42 yaşındaydı.

~

Biraz buruğum bu ara bu sebeplerden.

Çok mutluyum aslında, hayatımdaki tüm eksik puzzle parçaları kenardan köşeden, koltuk altlarından, kapı arkalarında yavaş yavaş çıkarak hayatımı tamamlamaya başladılar sonunda. Ama tüm bunlara rağmen bu yaşanan talihsiz acılar da bana hala daha çok yapacak şeyim olduğunu, yaşamımızın aslında ne kadar da pamuk ipliğinde olduğunu hatırlatıyorlar.

Diyeceğim;

Sevdiğinize, dostunuza, arkadaşınıza, onu sevdiğinizi söylemekten kaçınmayın. Onlara ait hissettiğiniz güzel ve anlamlı cümleler içinizde kalmasın, sadece size ait olmasın, onlar da bunu bilsinler: Paylaşın!

Evinize aldığınız herhangi bir eşyayı kullanmak için misafir gelmesini beklemeyin. Misafir Odası kavramını çıkartın hayatınızdan. Evinizin her tarafı sizinle ve sevdiklerinizle dopdolu olsun her an: Kullanarak Yaşayın!

Makyaj yapmak, o askıdaki etkileyici elbiseyi giymek, o güzel mekanda yemek yemek, tatilinizi hep aklınızda olan ama gitmeyi ertelediğiniz bir yerde geçirmek için beklemeyin. O zamanı yarın bulamayabileceğinizi de düşünün: Harekete Geçin!

~

Hayat -HER ŞEYE RAĞMEN- güzel ve değerli ve bize ait! Kıymetini bilerek, hakkını vererek yaşayın yalvarırım. Kırmayın sevdiklerinizi, saldırmayın gereksiz yere aslında çok da gereksiz bulduğunuz insanlara kolayca. Kolayca yapabileceğiniz tek şey yukarıda yazdıklarım olsun:

Paylaşmak. Sınırsızca, çoşkuyla.

Kullarak Yaşamak. Pişmanlık duymadan, özene bezene. Doludizgin.

Harekete Geçmek. Acaba mı demeden, beklemeden. O zamanın nasılsa geleceğini düşünmeden.

**Bu yazı acısını yüreğimde hissettiğim, ama onu tesellide çaresiz kaldığım, sıkıntılı bir dönemden geçen canım dostum, birtanecik Sultanıma ithaftır**

 

İki Ara Bir Dere Organizasyonu (III): KAŞ

 

Kalkan'dan gelirken Kaş'a doğru yaklaşık 25 km., o virajlı ve tamamı deniz kenarı yoldan görülesi güzellik için diyecek söz bulamıyorum ben. Kaputaş Plajınıda bu arada seyir edebilirsiniz mesela. Seyir terasıvari bir yer tepeden. Biz öyle yaptık. Sevgilim bayıldı. Sonra gelir gireriz demiş idik, ve fakat nazar boncuğuna ilişkin 3. olay yaşanınca otelimizden ayrılamadık motorsiklet kullanmak suretiyle Ankara'ya dönüş gününe kadar:(

Kaş'ın bende uyandırdığı şeylerin başında AŞK geliyor:) Ne enteresandır ki ilk defa 2003 yılında gittiğim bu tatil yöresine hiç AŞK'ımla gitmek, ya da orada AŞıK olmak kısmet olmamıştı. KAŞ=AŞK denklemini Sevgili ile denedim, kesinlikle tecrübe ettim ve tavsiye ediyorum:)

Yıllardır Kaş diye tuttrmamın sebeplerinin başında ilkin havası gelir. Tabi biz genelde yarımadada kaldığımız için gündüzleri şehir merkezi kadar sıcak olmaz burası. Ayrıca akşamüstü saatlerindeki serinliği de cabası. Antalya'nın bir ilçesidir, amma velakin kesinlikle Antalya'nın havasından bir haberdir. Sonra denizidir sebep burayı dilime pelesenk yapmamın bir diğer nedeni. Ben bu kadar güzel deniz başka bir yerde görmedim arkadaşlar, kim ne derse desin! Son olarak da sanıyorum -henüz- bakir kalmış, ya da kalmaya çalışan hali ve burayı sahiplenmiş insanlarıyla arasındaki enerjiyi seviyorum Kaş yöresinin.

 

Yapılabileceklere gelince;

~ Kesinlikle çok zengin. Mesela tur tekneleri ile değişik tur rotalarından sabah yola çıkarak, akşam üstü saatlerine kadar koylarda dolaşabilir, öğlen yemeğinizi teknede yer ve bol bol denize girebilirsiniz. (Kaş-Kekova*Batıkşehir* Üçağız-Kaleköy)

~ Mesela dalışa meraklı iseniz Kaş'tan daha iyi ve zengin bir denizaltı bulamazsınız. 30'dan fazla dalış noktasında mağara dalışı, kanyon ya da batık dalışı yapabilirsiniz.

~ Ya da sea kayak denilen, mini kanolarla ekipler oluşturarak Kaleköy'e kadar uzunca bir rotadan kano yapabilirsiniz.

~ Fethiye Babadağ kadar meşhur olmasa da Kaş'da da yamaç paraşütü yapılabiliyor.

~ Xanthos, ya da Myra Antik Şehirlerinin kalıntılarına Jeep Safariler düzenleniyor.

~ Bizim Kaş'a bunu da yapmayı amaçlayarak gittiğimiz, ama gerçekleştiremediğimiz günlük geziye çıkabilir, eğer geçerli Shengen vizeniz var ise Meis adasına geçebilirsiniz.

~ Saklıkent Kanyonuna günü birlik geziler düzenleniyor. O harika kanyonda buzz suların içerisinde yürüyerek zorlu bir trek macerası gerçekleştirebilir; sonrasında da nefis gözlemeler ve yine suyu gibi buzz ayranından içmek için kıyısındaki sedirlerde yan gelip yatabilirsiniz. (Bu maddenin üzerine 2003 yılındaki ilk gidişimizde çizgi çekmeyi başarmıştık:)

Bunlar aklıma gelenler. Unuttuklarım olabilir, tecrübeli arkadaşlar ekleyebilirse çok sevinirim:) Biz, ben daha önce 2 defa gerçekleştirmiştim ama, yine ilk maddedeki tekne turu alternatifi üzerinde tereddüt etmeden karara varmış bulunduk. Bir tam günümüz bu şekilde, gayet güzel, keyifli ve bol yüzmeli geçti:) Tekne turlarını sınırsız denizde olabildiğimden ve her seferinde engin, pırıl pırıl yerlerde mest olarak sudan çıkamadığım için tercih ediyorum ben. Daha önce burada bir defa dalmışlığım mevcut, ama bir daha yapmak kısmet olamadı hiç. Sea Kayak için de heveslendik, yapmadık. Bir defa daha kesin gideceğiz, zira Sevgilim öyle dedi:) Onuda KAŞ Aşığı yaptım sanırım:) "İşte o zaman da bunu deneyelim" dedi, tamam canım benim dedim:)

 

Kaldığımız otel, benim daha önce Ayşegülüm Sultanımla birlikte 2 defa kalmış olduğum bu oteldi. Herşey iyi, hoştu kalışımıza ilişkin. Ben huylu olmasam -ne bileyim şezlong bulamayınca delirmesem hemen ve yukarıya tlf. açtığımızda getireceklerini bildiğim için 10 dk. sabredebilsem mesela, ya da sabah kahvaltı ederken yayınlanan -kimsenin kontrolü altında olmadığına emin olduğum- garip müziklere mesela kıl olmasam, eminim daha da hoş olabilirdi:) Sevgilimin bir derviş olması sebebiyle dengeyi bulmaya çalışıyorum, hayırlısı. Yarım pansiyon konakladık otelde ve akşam yemekleri inanılmaz lezzetli ve bol kepçeydi. Her akşam ne yazık ki rakılık yemek olduğundan, ve sadece yemek sırasında bir 35'lik devirdiğimizden sebep, Meis Adasına gideceğimiz sabah ben bir türlü kalkamadım ve de tekneye yetişemedik! 

Eğlenmek için Red Point'i tercih ettik. Sonrası Mavi Bar'ın karşısındaki duvarın üzerine oturup bir akşam buzlu badem, bir akşam satıcı sevimli ufaklıktan açtırdığımız 41 tane midye dolmayı yedik. Sengül Aba'm gözlemeleri ile birlikte her gece 02:00'dan itibaren hemen yanıbaşımızdaydı. Bir akşam inanılmaz bir tesadüf sonucu İstanbul Kemancı Bar'da yıllarca bir grubun solistliğini yapmış, artık şarkı söylemeyen ve tatil için Kaş'ta bulunan ve bangır bangır AC/ DC söyleyen bir abiye rastladık Köprü 6 Rock Barda:) Sevgilimin ağzı kulaklarına vardı. Bir de Def Leppard söylediler, en son "niye saçlarım hala uzun değil" diye ağlıyordu benim adam sallarken önleri hafif açılmaya yüz tutmuş kafasını şarkının ritmine uygun bir şekilde:)

Kaş sakinlerinin favori mekanı Hideaway Cafe. Bi Lokma da tavsiye edildi. Ayrıca arkadaşımızın çalıştığı Papillion Bar & Cafe'yi de lütfen unutmayın.

Bu tatilin ünlüleri de Uğur Polat ve Özge Özder oldu. Uğur abimi zaten severim, düşeş oldu:) Sesi üzerine ses tanımam! Özge hanım da amma minik bir kadınmış, TV'de öyle görünmüyor hiç ama:( Kaş'ta bulunan sadece bu iki ünlüydü, kalanı Alaçatı ve Çeşme'de malum:)

*ps* 2007 yılındaki Kaş tatilim için buraya bir tık tık lütfen:)

**ps** 2006 yılındaki Kaş tatili sonrası yazılmış Cuma Hikayesi için de buraya bir tık:)

***ps*** 2009 yılı Kaş tatilini başka güzel bir kalemden okumak ve foroğraflara doya doya bakmak için Oytun'un bu sayfasına bir tık alalım:)

Bu arada, evet 2 nolu fotoğraftaki Likya Mezarına yürümeye çalışan kadın benim:)

 

Son olarak, bu tatilimin fotoğraflarının renk ayarlarında ciddi problemler var. Ya fotoğraf makinasından kaynaklı ya da benim diz üstü pc'min monitörünün kalibrasyonu ayvayı yemiş durumda. PC'ye aktardığımda renkleri inanılmaz kötü görünüyor! Lensim sonunda ulaştı elime. Bakalım birkaç fotoğraf çekip o şekilde deneyeceğim. Yoksa, yandım sanırım, bir de diz üstünün servis görmesi gerekecek!!

İki Ara Bir Dere Organizasyonu (II): Fethiye Ölüdeniz-Kelebek Vadisi

Bodrum'dan yola çıkışımız öğlen saatlerini buldu, yavaş yavaş acele etmeden vardık Fethiye-Ölüdeniz'e akşamüstüne yakın bir vakitte. (Bu arada ikinci nazar boncuğunu cebimize atmış bulunduk. 81 km. ile radar hadisesi!) Ölüdeniz'e varınca Sevgilim doğru yerde olduğumuza inanamadı bir süre, zira en son 10-12 yıl kadar önce yamaç paraşütü yapmak için buraya gelmiş ve o zamanki gördükleri ile şimdikini bağdaştıramadı pek. Sonuç olarak çok gelişmiş, genişlemiş ve her haliyle turistlik bir belde vardı karşımızda. Yukarıdan aşağıya vadiye inerkenki görüntü süper yalnız. Aşağıya sahile indik ve hemen önümüzde yer alan "İnformation Office"den bize kalacak bir yer tavsiye etmelerini rica ettik. Bu uygulama ile başka bir yerde karşılaşmadım ben, dolayısıyla oldukça işe yarayan ve kolaylaştırıcı bir hizmet olduğunu söylemek istiyorum. Büroda İngilizce bilen 3 tane genç arkadaş var. Gece 23:00'e kadar açık olduklarını söylediler. Otel, tur, yakın yerler gezileri, bilet, vs.. her türlü konuda yardımcı oluyorlar. Biz tamamen spontan yola çıktığımız için "Nasılsa bir otel buluruz" diyerekten Kaş dışındaki hiçbir yerde otel ayarlamasına gitmemiştik. Sadece vereceğimiz ücret belliydi, o kadar. Sorduk, önlerindeki fotoğraflı otel kataloğundan seçip bu oteli önerdiler; ayrıca sahile de 2 dk. uzaklıkta dediler. Tamam dedik:) Kaldığımız sürece de otelimizden çok memnun kaldık. Tavsiye ederim gayetten. Tek 2 Türk bizdik, bir sürü genç İngiliz bebe ve aile vardı. Otelimizde kalan İngiliz çocuklarla sonra dışarıda da karşılaşıp kaynaştık:) Sadece tekne turuna katıldık Ölüdeniz'den kalkan ve Göcek Koylarına giden bir grupla burada. Göcek koyları hakkaten görülmeye değer, pırıl pırıl deniz bol bol yüzdüm. Ama ne yazık ki bu güzelliği duyan geldiği için sıkış tepişti teknelerden her koy:( Umarım oralarında b..kunu çıkarmayız yakın zamanda:(

Ölüdeniz çok da canlı bir yer değil hakkaten. Gerçi ben çok kalabalık, aşırı gürültülü müzik, çılgınca partiler aramıyorum; hatta ne kadar huzurlu olursa o kadar iyi derim. Burasıda aynen öyleydi. Adına mütenasip "Ölü" sayılabilecek, ama belli bir turistlik seviyeye ulaşmış bir belde işte. Buraya gelmemizdeki asıl amaç Kelebek Vadisi olduğu için 2 akşam dışarıda yemek yedik, dolandık ve biraz dans ettik; yetti bize:) Pahalı yalnız. İngiliz parasına denk rakamlar lira cinsinden!

 

Bir gece kalıp ertesi sabah Kelebek Vadisi için sahilden kalkan teknelerden birine binmeye çalıştık bir süre!! Kıyı dalgalarla dövülüyor, Sevgilimde kocaman paraşüt çantası (Ama içinde bir gecelik kıyafet, havlu, kitap, mayo vs.. var), ayağımızda doğal olarak parmak arası terlikler, ben de plaj çantası falan bir süre zorlandık tekneye binmekte. Çünkü teknenin yanaşması ve sizinde yürüyerek binmeniz için bir iskele yok bu sahilde. Tekne kıyıya en yaklaşabildiği yerde duruyor, sizde elinizdekileri ayağınızdakileri çıkarıp teknedeki Robinson kılıklı kovboy şapkalı abiye veriyorsunuz, sonra da dalgalarla poponuza kadar ıslanarak merdivenlere tutunmaya çalışıp kendinizi tekneye atıyorsunuz:) Bu arada aynı tekne ile Vadiye yiyecekler ve içecekler de taşındığından onların da yüklenmesini bekledik bir süre: Yumurtalar, ekmekler, kasalarca içecek, çuvallarca patates..

Kelebek Vadisi'nin neyi temsil ettiği ve projenin amacı şurada çok güzel ifade edilmiş. Bu vadi Dünya Mirası Vakfı tarafından, dünya üzerinde korunması acil gereken 100 dağdan biri olarak tespit edilen Babadağ'ın eteklerinde ve Kanyon duvarı yaklaşık 350-400 m. uzunluğunda. Ben bana hissettirdiklerini aktaracağım şimdi izninizle:HUZUR, MUTLULUK, ÖYLE SALAK BİR GÜLÜMSEMEYLE DUDAĞINIZIN UCUNDA OTURUP DURDUĞUNUZ, ZAMANSIZ BİR CENNET!

Vadide konaklama için ya çadır ya da bungalov imkanı var. Bungalovlarda bir gece yarım pansiyon kalış ücreti 45 TL. Çadırda kalırsanız 35 TL. Sabah kahvaltıları ve akşam yemekleri açık büfe ve gayet tatmin edici. Akşam sebzenin her türünden yemek vardı, ve o sebzelerin tümü Vadi'deki tarlalarda çalışanlarca yetiştiriliyor. Yemek yediğiniz ve gün içinde oturup kitabınızı okuduğunuz mekan tahta masalarla bezeli ve salkım salkım asmaların hemen altında. Orada saatlerce hiç bıkmadan oturabilirsiniz. Hemen hemen her yerde hamaklar var. Hamaklara uzanıp benim gibi keyif yapabilirsiniz:)

 

Hayatımda ilk defa bir bungalovda kaldım:) Son defa olabilirdi! Arsız bir cır cır böceği sebebiyle kafama kadar çektiğim çarşafın altında uykuya dalmam sabahı buldu:) Böceğin bungalovun sazlıktan yapılma çatısı üzerindeki her zıp zıp hareketi gayet duyulmaktaydı. Ayrıca ayaklarımda, kollarımda ve dahi yüzümde dolaşan minnacık karınca kardeşlerle de bayağı cebelleştim. Bungalov denen şeyi tercih nedenim en azında kapısı falan var, kapalıdır mantığından yola çıkmamdan sebepti. Ve fakat yanıldığımı bungalovun kapısının önüne gelince anlamış bulundum! Kapı, belimin hizasına geliyordu ve bungalovun her bir tarafı açıktı!! Ama sabaha kadar kıyıya vuran dalga seslerini, gece öten kuş seslerini dinlemek yine de güzeldi ve sıkıntımı biraz aldı diyebilirm. Konformist değilimdir, ama sanırım biraz huyluyum ben:)

Yapılabilecek en güzel aktivitenin meşhur şelalesine yürümek olduğunu söylediler, yürüdük bizde:) Sanırım 2 saat civarında sürdü gidiş-gelişi. Sağlıklı bir trek aktivitesi oldu ve vadiye adını veren kaplan kelebeklerle de tanış olmuş olduk. Sadece 2 farklı cinsinden gördük biz. Özellikle şelaleye yaklaştıkça çoğaldılar, ama yinede buraya adını vermelerinden sebep daha çok görebilmeyi umardım. Şelaleye yürüyüş, uzun zamandır yaptığım en güzel aktiviteydi. Kayaların arasından, gittikçe yükselen bir rampadan, şırıl şırıl akan derenin başlangıcındaki şelaleye ulaştığımızda ise üzerimizdekileri çıkarıp aynen filmlerdeki gibi şelalenin altında yıkanıp serinledik:)

Tek sevmediğim şey gün içinde gümbür gümbür müziklerle, tıkış tıkış teknelerin ortalıkta yarattığı kirlilikti:( Bir sürü tekne geliyor, bir sürü insan çıkıyor sahile, bağırış, çağırış.. Gereksiz bence! Keşke sadece kalmaya gelenleri kabul etseler, gerçi bu gelenlere de satış yapıp yiyecekti-içecekti para kazanıyorlar ama.. Akşamüstü 17:00 olsun diye dua ediyorsunuz, tekneler o saatte ayrılıyorlar. Para demişken, Türk Lirası geçmiyor arkadaşlar:) Kelebek Para diye birşey var, oyunlardaki paralar gibi. Onunla alış-veriş yapıyorsunuz:)

Gidilmesi, mümkünse uzunca kalınması gereken bir yer. Ortalıkta gezinen tavuklar, kazlar, civcivler, bir kenarda oynaşan kangallar Kıtmir ve Kayra, yavruları şirinlik abidesi yaramaz ufaklık, arılar, böcekler, cırcır böcekleri:) Kayaların üzerinde bir "Rock Bar" var. Akşam geç saatlerde ışıl ışıl pek güzel. Dalış ve tırmanış için ekipler var; ders alıp bunları gerçekleştirebiliyorsunuz. Herşey el emeği, tüm çöp tenekelerinin üzerlerinde çeşit çeşit resimler var, boyalarla boyanmış herşey. Vadide çalışanlar hepsi bizim eskiden "bitli" diye tarif ettiğimiz hafif paspal, uzun kıvırcık saçlı, bir elinde gitar bir elinde bira olan, zayıf, güneşten kapkara olmuş, yanık tenli, güzel gözlü, eğlencelikli ve çalışkan tipler.

Romantik de bir mekan. Yalnız da gidilebilir, kafa dinlemek, uzaklaşmak, kaçmak ve düşünmek için. Ama sevdicekle gidip benim gibi sarmaş dolaş olma hayalleriniz varsada makbul bir yer. Benim Sevgilim romantik değil, o ayrı:) Ne yapalım, o da eksik olsun. Eğlenceli ama allah için, güzel dans eder, birde güzel güler. Canım benim:)

Son noktamız, Kaş tatilimiz kaldı bir tek. Orası benim cennetim, benim memleketim. Öyle hissediyorum. Bir bağım var, nedenini tek bir kelime ile ifade edemem, zor. Umuyorum oralarda o havayı soluyarak yaşlanabilirim. Olmadı zaten oralara gömsünler beni! Gerçi toprağa girdikten sonra nereye bakıyor olduğunun bir önemi yok ama! Ha bu arada ben organlarımı bağışlayacağımdan sebep gözlerim olmayacak zaten, bakmasa da olur:) Aman neyse.

İki Ara Bir Dere Organizasyonu (I) : Bodrum-Kos (İstanköy) Adası

 

İlkin Seferihisar'da güzel ve sakin bir 5 gün geçirdik. En sevdiğim yer, her zamanki gibi, hamak oldu ve Ellen McArthur'un "Avucumdaki Dünya" adlı anı romanını elimden bırakmadan belkide saatlerce yattım o hamakta. Her akşam mutlaka mangal yaptık bahçede ve bir defa da Sevgilimin anne ve babasının 45. evlilik yıldönümleri münasebetiyle Sığacık'da bir balık restoranına gittik. Sığacık, daha önceki bir yazımda belirttiğim "Slow Cities" üyesi olmaya hazırlanan bir belediye başkanı ile atılım yapmış durumda. Arabaların belli bir yere kadar limana girmesine izin var. Herkes pek bir sakin hareket ediyor, bağırış-çağırış-korna sesi yok. Yapılması hedeflenenler daha çok fayton ve bisikletin yaygınlaştırılması, organik tarım yapılmaya başlanması, evlerdeki geleneksel yemeklerin restoranlara taşınması, çöplerin ayrıştırılması işine dikkat edilmesi gibi maddeler üzerine kuruluymuş. Restoranın garsonu anlattı bize:)

~

Geçtiğimiz bayram tatilinde Prag'a gitmek için vize başvurusunda bulunduğumuzda bizi memnun ederek 1 yıllık Shengen vizesi vermişlerdi. Başak'cımdan öğrendim ki Yunan Adalarına Shengen vizesi ile giriş yapılabiliyormuş. Bu sebeple pasaportları da yanımıza alalım ve görebildiklerimizi görmeye gayret edelim diyerek çıktık yola. Bodrum'da konaklama nedenimiz tamamen Kos'a gitmek içindi. (Kos, Rodos'tan sonraki en büyük 2. Yunan adası bu arada.) 2 gece kaldık geçtiğimiz yıl kaldığımız bu otelde ve her iki gece de Kule Rock City'i mekan yaptık kendimize. Bence Bodrum'un en iyi eğlenebilinecek ve dans edilebilecek mekanı.

Kos Adasına gitmek için öncelikle geçerli bir pasaporta, geçerli bir vizeye ve 28 euroya ihtiyacınız var. Feribot sabah 10:30 civarında limandan hareket ediyor, ama sizin işlemleri tamamlayabilmeniz için en geç 09:00'da limanda olmanızı istiyorlar. Yurt dışı çıkış harcınızı ödeyip pulunuzu yapıştırıyorsunuz pasaporta ve uzun bir işlem süresi için bekliyorsunuz. Kısaca söyleyeceğim yurt dışındaki herhangi bir ülkeye gitmekten farkı yok neredeyse 1 saat uzaktaki adaya gitmenin. Aynı kuyruklar, aynı işlemler, aynı sıkıntı:( Benim gibi sabırsız biri için en azından!

 

Kos'a vardığımızda da pasaport sırasından geçişimiz 40 dk.yı buldu:) Ben tabi devamlı söylenmekteyim, Sevgilim de beni sakinleştirmeye çalışmakta:) Anneme sordum harbiden 9 aylık doğmuşum ben, anlamadım ki nereden geliyor bu telaşe?? Neyse vardık ilk fotoğrafta görülen limana, başladık yürümeye. İlk izlenimler: Çok sıcak, liman görevlileri ağızlarını açıp konuşmaya başlamasalar Türk vatandaşından farksızlar fiziksel olarak, nazar boncukları her yerdeler, hemen limanın yanıbaşında bir kale görülmekte (Şövalye Kalesi), ki bizim kalelerden çok da farklı değil:) Yine de çıkıp baktık! Her yerde bisikletler, scooterlar ve üzerlerinde yaşları 13 ila 73 arası değişen kadınlar, kız çocukları!! İşte bir adada yaşamanın en güzel tarafı da bu sanıyorum, ulaşımı bu iki tekerlerle yapmak mümkün gayetten. Kesinlikle arabaya ihtiyaç yok, ama zaten olan arabalardan da çıt çıkmıyor. Medeniyete geldiğinizi hatırlatan "korna çalmadan araba kullanmak" cümlesi sizi can evinizden vuruveriyor. Birde Amerika'daki gibi stop sign'lar var. Dur levhaları. 4 yol ağzında herkes birbirini bekliyor, kimsenin ama kimsenin acelesi yok bu adada!

Akşam dönüş saati 17:00 olunca ve biz 12:00 civarlarında adaya sonunda özgürce ayak basabilince haliyle limanın çevresinden çok da uzaklaşamadık. İlkin düşündük bir scooter kiralayalım diye, ama vazgeçtik sonra. Önce limanın yakınındaki Şövalye Kalesi'ne çıktık, sonra da Antik Şehir'in olduğu yere geçiverdik bir köprü ile yürüyerek. (İkinci fotoğraf oluyor:) Burada, Herkül’e hitaben yapılmış bir Helenistik Mabed’e ait kalıntılar, bir küçük mabedin restore edilmiş kolonları ve Aphrodite’e hitaben yapılmış bir mabed kalıntılarını görebiliyorsunuz. Ayrıca Antik şehir girişinde büyük bir kemer var çarşıya doğru bakan. Hemen merkezde kişi başı 3,5 euro vererek şehir içinde yarım saatlik tur atabileceğiniz lunapark trenleri gibi renkli trenler var. Bu sayede şehir merkezinden 5 km mesafede bulunan, şehire hakim bir tepe üzerinde, sağlık tanrısı Asklepios’a adanan bir eski çağ hastanesini de kenarından görebiliyorsunuz. Oyuncak tren içindeki turumuzu tamamladıktan sonra son olarak bir de şu ünlü Hipokrat'ın Ağacını (Hipocrat's Oat) görelim dedik ve Antik Şehir'in yanıbaşındaki koruma altına alınmış bu ağacı fotoğraflamaya gittik. Bknz: Aşağıda:)

 

Modern tıbbın babası sayılan ve doktorların ettiği yeminiyle meşhur Hipokrat, 2400 yıl önce yaşamış, ama ağacın onun tarafından dikildiği öne sürülüyormüş. Oysa birçok yazar ya da gezgin yapılan araştırmalar sonucunda ağacın sadece 560 yıllık olduğunu iddia ediyorlar. Bilemedik biz! Gövdesi yaklaşık 20 m. civarında ve ön kısmı gayetten oyuk olan bu ağacın içinde rahat 4 kişilik masa kurup oturabilirsiniz bence:) Sanırım fotoğrafta çok belli değil, o alan karanlık kalmış:(

Gezi işini çabucak bitirdik, zira derdimiz başkaydı: Acıktık ve yemek yemek istiyorduk. Merkezde ve liman yakınlarında dolaşırken bir sürü cıvıl cıvıl restoran, pizzacı, cafe vs. görmüştük; ama ben illaki de şu Yunan mezeleri ne menem birşeymiş diye tutturmamdan sebep mümkünse geleneksel mutfağa sahip, adanın yerlisi ahalinin takıldığı bir yerde soluklanalım diye ara tara sonunda arka sokaklarda sakin bir "Tavern" bulduk:) Bir biz vardık, bir de arkamızda bir masa. Önce buz gibi Mythos biralarından sipariş verdik. Sonra da önden bir Greek Salad (Yunan Salatası), bildiğimiz sarımsaklı ekmekler ve ardından da Greek Mezes Plate (2 kişilik Yunan Meze Tabağı). Bu Yunan Salatası bizim çoban salatasının daha iri malzemeler kullanılarak yapılanı. Sadece üzerinde fazladan bir parça beyaz peynir var. Domatesler, salatalıklar ve kuru soğanlar gayet irice doğranmış, üzerine bir parça beyaz peynir ve dört adet siyah zeytin. Zeytinyağlarının tadı çok güzeldi, çok beğendim. 2 kişilik tabağımız kocaman geldi, bitiremedik bile. İçerisinde 4 parça köfte ve bolca kızarmış patates, musakka, yaprak sarma ve domates dolması vardı. Musakkaya tek kelime ile bayıldım. Sadece biraz yağlı buldum. Alışık olduğumuz tattan farklı biraz İtalyan etkisi almış, lazanya şeklinde pişirilmiş önümüze gelmişti bizim 40 yıllık musakkamız:) Yunan musakkasında en altta yuvarlak doğranmış patatesler vardı. Üzerinde patlıcalnlar, onun üzerinde kıymalı-domatesli iç harcı ve en üstte de oldukça koyu kıvamda pişirilmiş beşamel sos. Börek gibi dilim dilim keserek getiriyorlar sofraya. Yaprak sarmasının tadı oldukça ekşili idi. Limon soslu gibi. Ben sevdim, ama alışık olmayanlar yadırgayabilirler diye tahmin ediyorum. Sadece pirinç ve kıyma vardı içinde. Sıcak servis yaptılar. Şekilleri ise tombul tombuldu:) Köftelerinin içinde ne vardı anlayamadım, ama kesinlikle tatlı bir baharat vardı! Sevgilim tarçın dedi, ama ı-ıh değildi. Kokusu tarçın gibi değildi. Fakat resmen ekşili dolmadan sonra yiyince iyice tatlımtrak geldi tadı:) Genel olarak menüye baktığımızda bolca balık ve deniz ürünü ile domuz eti alternatifleri vardı. Menüde tanıdık cacıki, humus ve baklavakiye rastladım sadece:) Yine de Türk Mutfağı gibisi yok be dedik birbirimize ve birer Greek Coffee (Yunan Kahvesi) söyledik. Garson gülümseyrek "Sahi mi?" dedi. Evet dedik, niye şaşırdın? O da "sizin Türk Kahvesi daha güzelmiş, dostlar öyle söylerler" dedi. Olsun dedik, ver bakalım içelim:) İçtik velhasıl, bizimkine benziyordu! Garson bizimle bolca sohbet etti. Konuşkan, ama mesafeli biriydi. İngilizcem yarım yamalak dedi, ve bildiği Türkçe kelimeleri aralara serpiştirdi. Yemekleri beğendiğimizi söyleyince de pek mutlu oldu. Sonra da siestaya diyerek saat 15:00 civarlarında mekanı terketti bizim doğma büyüme Kos'lu Teo!

 

Yemek faslını tamamladıktan sonra biraz çarşıya bakındık, ama incik boncuk fiyatları gayet pahalı geldi bana. (Bu arada, yukarıdaki yemeğe ve 5 biraya toplamda 45 euro ödedik. Biralar zaten 3 euroydu.) Çok fazla İskandinav geliyormuş yazları, ama bizimle birlikte Bodrum'dan yaklaşık 150-200 kişilik İngiliz ağırlıklı karışık bir grup da adaya geldi. Akşam da beraber döndük. Günübirlik gidilmesi sebebiyle mesela, bir sürü güzel plajı var, onlarda geçirecek vakit bulmak zor oldukça! O sebeple kesinlikle en az 1 gece kalınması taraftarıyım. Böylece gece hayatını merak edenlerde bu meraklarını gidermiş olabilirler. Zira bir arkadaşımın Kos'a hayran bir arkadaşı:) gecelerinin ve eğlencesinin çok güzel olduğunu söylemişti gitmeden önce bize. Son olarak da şu aşağıdaki arabalara bayıldığımı söylemek istiyorum:) Adayı bu arabaları kiralayarak dolaşabiliyorsunuz. Gideniniz olursa lütfen bu aletlerle gezsin adayı.

Akşamüstü Kos'tan Bodrum'a geçtik ve yine 1 saatlik yolculuk sonrası limana vardık. Yalnız güzel haber burada Duty Free Shopların olmasıydı. Fiyatlarda havaalanlarındakilere göre ucuzdu. Parfüm ve içki alımı yaptık. Ertesi sabah asıl amacımızı tamamladığımıza inancımızdan sebep Bodrum'dan ayrıldık ve rotayı benim çocukken sadece 1 defa görüp, daha doğrusu 1 gece kaldığım ama her daim merak ettiğim Fethiye Ölüdeniz ve Kelebek Vadisi'ne çevirdik. Yolda Göcek'in içinden geçtik ve orasının farklı bir dünya olduğuna karar verdik! 4X4'ler, spor arabalar, limanındaki inanılmaz güzellikteki tekneler ve görüp görebileceğim en lüks villalarla çevrilince bir anda bizim bünyemize fazla geldi orası:) Bizte tıpış tıpış yollandık; ama ne yapmayı ihmal etmedik? Ölüdeniz'de kaldığımızda tekne turu alarak Göcek Koylarını gezmeyi ihmal etmedik:) Onları da bir sonraki yazıya anlatacağım.

 

**Sisam ve Meis Adalarına ilişkin izlenimleri için sevgili gezgin arkadaşlarım Başak&Alev'in bloğuna lütfen:)**

~ Samos (Sisam)

~ Meis (Megisti) ve Meis II